home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
19/03/2019

Reis deceptie top 3

Vaak vragen mensen wat mijn favoriete land is voor een rondreis. Niet zo'n moeilijke vraag: al meer dan 10 jaar staat Indonesië voor mij op de eerste plek. Laatst moest ik mijn reis-top-5 geven, en daar zaten vragen tussen die ik lastiger vond om te beantwoorden. Mijn meest verrassende stad? Ik heb honderden (misschien wel duizend?) verschillende steden bezocht! En nu vraagt Robert van Traveljunks mij om 3 reis decepties te geven. Say what? 

Bij deze mijn reis deceptie top 3. Ter lering en vermaak.

Deceptie 1: het land

In 2010 ging ik naar Libanon. Het jaar ervoor was ik in buurland Syrië geweest en ik hoopte dat Libanon een beetje vergelijkbaar zou zijn. De Romeinse opgravingen bij Baalbek, de souq in Tripoli en het oosterse sfeertje klonken me als muziek in de oren. 

De souq en de ruïnes heb ik gezien, maar het land liet mijn hart niet sneller kloppen. Zo gastvrij en behulpzaam als de Syriërs zijn, zo afstandelijk zijn de Libanezen. Niemand die stopt om een praatje te maken, je een lift aanbiedt of uitnodigt voor een kop thee. 

huis met kogelgaten in Beirut

Daarbij word je in Libanon op veel plekken herinnert aan decennia van oorlog. Er staan veel gebouwen met kogelgaten en soms met granaatinslagen. in de omgeving van de hoofdstad Beirut zijn vluchtenkampen met Palestijnse vluchtelingen waar de vlag van Hezzbolah overal prijkt. (Inmiddels zijn er veel Syrische vluchtelingen in Libanon, maar ik was er net voor de Arabische lente.)

Wanneer je door Libanon reist passeer je militaire posts, lopen mannen met wapens rond en je moet ook niet raar opkijken van een tank op de hoek van de straat. Alles om de veiligheid te waarborgen, maar ik voel me er niet echt prettig bij.

Deceptie 2: de overnachting

Ik stel niet veel eisen aan een plek om te slapen. Ik wil een bed wat niet doorzakt (want dan krijg ik écht last van mijn rug), het moet rustig en het moet schoon zijn.

Eind 2005 belandde ik aan het begin van reis van een jaar door Azië in Thailand. Ik had in Myanmar net afscheid genomen van mijn (toenmalige) vriend en ik zou alleen verder reizen. Pas rond middernacht belandde ik in Bangkok. Tijdens een eerder bezoek aan Thailand vond ik makkelijk een bed, dus ik ging er vanuit dat dat nu ook geen probleem zou zijn. Ik had echter geen rekening gehouden met de drukte tussen kerst en oud en nieuw...

De eerste paar hostels bij Rambuttri achter Koa Sarn Road waren vol. Pas bij hostel 3 of 4 had men nog een kamer voor mij. Zonder de kamer gezien te hebben ging ik akkoord.

Het bed lag door. De lattenbodem was vervangen door een stuk spaanplaat en ik heb geen idee waar de matras van gemaakt was. De deur van de kamer kon niet echt dicht en was veel te dun. Het beddengoed zat vol gaten, kriebelde en stonk. De stortbak van het gezamenlijke toilet had geen deksel, dus je moet in de bak wroeten op zoek naar het touwtje om door te spoelen. De grond op de WC was nat en ik wil niet weten waarvan!

En dan de herrie. Dronken backpackers, gezang, gelal en gejuich op de gang. Deuren die dicht slaan, de hele nacht door. Slechte muziek uit krakende boxen. Mijn oordoppen konden deze kakofonie niet stoppen.

street food op Khao Sarn Road Bangkok

Zonder echt een oog dicht gedaan te hebben ben ik de volgende morgen op zoek gegaan naar andere accommodatie. Ik ben behoorlijk chagrijnig als ik slecht slaap...

Deceptie 3: het eten

Ik houd best van Kebab en Khofta. Maar niet zowel voor lunch, voor het avondeten en de restjes bij het ontbijt. Zeker niet als de smaak van koriander prominent aanwezig is, en alleen de hoeveelheid vet die vanaf je vork naar beneden druipt het verschil tussen de verschillende maaltijden bepaalt.

markt in deir el zur

Na een week in Syrië was ik dan ook maar wat blij toen ik in Aleppo een Italiaans restaurant vond! En toen ik ontdekte dat je in de vele kleine winkeltjes smeerkaas kon kopen, wat samen met Turks brood een prima lunch vormt.

Inmiddels is Syrië al vier jaar in oorlog. Ik mag niet klagen over een overdosis Kebab en Khofta. Ik mag blij zijn dat ik eten heb en in vrede leef. De oorlog in Syrië raakt me nog altijd en ik hoop dan ook dat de gevechten snel stoppen, zodat ik snel weer een kop thee kan drinken met de lieve mensen daar, of een kebabje kan eten. Reisdecepties zijn luxeproblemen. Punt.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry