home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
23/03/2019

Reis naar het ziekenhuis

Vrijdagmiddag 28 oktober. Ik wens mijn 3-havoklas een fijn weekend en draai de deur van het klaslokaal achter me op slot. Ik geef snel nog een inhaaltoets af in de studiezaal – op maandag ben ik niet op school. Dan stap ik in de auto op weg naar huis.

Een vrachtauto remt te laat

De A28 tussen Amersfoort en Utrecht ken ik op mijn duimpje. Ik rijd er meerdere keren per week. Ik weet waar de knelpunten zitten en de files meestal beginnen. Ik kan zelden doorrijden op weg van school naar huis.

Tot mijn verbazing staat er geen vrijdagmiddagfile. Mooi, want thuis wil ik op de fiets springen naar TravelPRESSentation, een event voor reisbloggers en pers. Het is sneller (en goedkoper) om thuis te parkeren dan in de Utrechtse binnenstad.

Ineens remt een wit bestelbusje voor me abrupt. Ik stap vol op de rem. En dan zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een kleine rode vrachtauto op me af komen.

Ik WEET dat hij niet op tijd zal stoppen.

De vrachtauto komt dichter en dichter bij. Help. Ik kan geen kant op.

Een knal.

Ik word naar achter in mijn stoel geslingerd. Door de klap schiet de auto naar voren.

Een knal.

Ik word tegen het witte busje gelanceerd.

En dan is het stil.

suto total loss
De achterkant van mijn auto. De voorkant is minder beschadigd

Wachten op de ambulance

Het witte bestelbusje en de rode vrachtauto maken de weg vrij en rijden naar de vluchtstrook. Het klinkt stom: ik ben zo de kluts kwijt dat ik hier niet aan uit mezelf aan denk... Ik start de auto voorzichtig en ga bij hen staan. De auto rammelt, er klemt iets bij mijn wiel. Maar de auto rijdt!

Geschrokken stap ik uit. Ik beef. Ik huil. Vriendelijke mannen om me heen. Ik krijg Fanta, wat ben ik blij. Stomme details slepen me door de minuten na het ongeluk.

Ik voel geen boosheid. Ik voel nauwelijks pijn. Ik voel vooral schrik en machteloosheid.

Ik bel mijn vriend, hij zit in Canada en staat op het punt naar Nederland te vliegen. Ik ben blij als ik zijn stem hoor. Zijn auto is aan puin gereden met mij achter het stuur!

Wanneer ik foto’s maak van de auto voel ik een opkomende pijn in mijn nek. Voor de zekerheid komt er een ambulance.

Naar het ziekenhuis

De ambulance laat even op zich wachten. Ik zit met mijn Fanta op de treeplank van de vrachtauto.

Wanneer de ambulance arriveert krijg ik een kort nekonderzoek. Ze nemen het zekere voor het onzekere: ik moet mee. Met mijn nek gefixeerd word ik in de ambulance gelegd. Ik word ingesnoerd bij mijn benen en hoofd. Een deken doet de rest. Ik kan mijn armen bewegen, that’s it.

jenny in het ziekenhuis
Wachten op de CT-scan

Daar lig ik dan. Alleen. Het ambulancepersoneel moet de bestuurder van de witte bus onderzoeken. Ik mag niet drinken omdat ik ingesnoerd ben. Ik wil drinken. Misschien moet ik ook wel plassen? Niet aan denken, dan moet ik sowieso plassen!

In de ambulance speel ik met mijn telefoon. Mijn nieuwe houvast. Ik wil niet denken, ik wil niet piekeren.

Onbelangrijke dingen

Ken je dat? Dat je focust op kleine onbenulligheden om het grote geheel niet te hoeven zien? Dat houdt me staande. Al is ‘staande’ een fout woord: ik lig. Ingesnoerd in plastic banden en een deken.

Allerhande gedachten flitsen door mijn hoofd. Een persreis naar Leuven de volgende dag. De schade aan de auto. Het missen van TravePRESSentation. De lieve berichtjes op Twitter. Op Facebook zeg ik nog even niks – stel je voor dat mijn ouders me zo zien liggen!

Na 2,5 uur kom ik uit de CT-scan en mag ik eindelijk naar huis. Ik bel mijn ouders. Mijn beste vriend is bij me. Een vriendin komt langs. Alle steun is fijn.

monitor ziekenhuis
Alles onder controle...

De dag na het ongeluk

De dag na het ongeluk word ik verkrampt wakker. Ik heb spierpijn op rare plekken. In mijn armen, mijn nek en schouders en mijn rechterbeen. Dat laatste waarschijnlijk van het remmen.

En dan komt vriendlief thuis. Tranen. Veel telefoontjes. Een paar uur later zitten we in de auto naar Leuven.

Ik rijd. Ik wil niet rijden, maar ik moet van mezelf. Ik moet wennen aan het verkeer om me heen. Ik zie elke auto als een potentieel gevaar. Veilig deelnemen aan het verkeer heeft niks te maken met je eigen skills. (Naja, ook wel.) Je bent afhankelijk van de mensen om je heen, en daar heb je geen invloed op! 

De week na het ongeluk

De week na het ongeluk staat in het teken van het oppakken van dingen. Voor de eerste keer weer aan het werk. Voor de eerste keer terug naar de plek van het ongeluk.

En dan het regelwerk… De politie zou me een schadeformulier sturen, maar daar staat alleen de achterste aanrijding op. Waarom? Ze zien toch dat er drie auto’s betrokken waren bij het ongeluk? Na vele telefoontjes en terugbelverzoeken met de politie geef ik het op. Na overleg met de rechtsbijstandverzekering vul ik zelf het andere formulier in.

De auto wordt total loss verklaard. De kentekenplaten zijn kwijt, die slingeren ergens rond de A28. Het kost uren alles op orde te krijgen.

keep smiling
Wijsheid tijdens de schoolexamens

Ik zit in een achtbaan van emoties en besluit al snel open kaart te spelen bij mijn leerlingen. Juf heeft een aanrijding gehad en is daarom langzamer met nakijken. Gelukkig niks dan begrip.

Toch gaat het niet lekker met me. Ik heb heel veel spanning in mijn lijf, die na een paar dagen zorgt voor ergere nekklachten. Een bezoekje aan de huisarts en de fysiotherapeut volgt. Pillen, crèmes en massage om de zaak los te krijgen.

Wanneer de puzzelstukjes langzaam op zijn plek vallen, komt ook het besef dat ik onwijs veel geluk gehad heb!

Een maand na het ongeluk

Het ongeluk is alweer een maand geleden. De scherpe randjes van het ongeluk slijten snel. De eerste schoolexamens zitten erop. Ik heb een nieuwe (tweedehands) auto. Ik ben in Leuven geweest en in Jordanië. Het ongeluk verdwijnt naar de achtergrond door vervelend nieuws over een familielid.

snelweg
Terug achter het stuur (nee, ik maakte deze foto niet tijdens het rijden)

Het lijkt goed met me te gaan, zeker wanneer je alleen kijkt naar mijn vrolijke berichtjes op Facebook en Twitter. Mijn bubbel. Mijn echte leven staat op zijn kop, al zie je dat niet. Tot er iets in me knapt, dan is het opnieuw KNAL en zijn de tranen niet te stoppen...

Thee en knuffels zijn welkom ;)

Een half jaar na het ongeluk

Ineens komt daar een telefoontje van de verzekering. Of ze mijn dossier kunnen sluiten? Nee, was het maar zo'n feest....

Ik ben de afgelopen maanden flink hersteld. Sommige momenten denk ik zelfs even dat ik helemaal de oude ben. Zo moment duurt over het algemeen minder dan een dag of twee, dan doe ik iets raars (lees: te veel) en heb ik weer klachten. Of ik moet oefeningen doen die zó simpel lijken, maar voor mij onmogelijk zijn....

Gelukkig heb ik begeleiding van een fysiotherapeut en een (soort) psychotherapeut. Niks doen en 'nee' zeggen zit niet in de aard van dit beestje. Ik heb me er bij neergelegd dat het NU moet, maar stiekem hoop ik nog altijd dat ik mijn oude energieniveau terug vind. Ik tolereer meestal mijn nieuwe ik en focus ik op hetgeen ik wél kan. 

Een jaar naar het ongeluk

Wat moet ik zeggen? Ik ben nog steeds niet vrij van klachten. Ik heb een soort van balans in mijn lijf: een aantal uur actief/werken, dan gedwongen rust, en dan weer wat doen. Over het algemeen ben ik redelijk tevreden hoe het gaat. 

Helaas kan ik op mijn werk niet alles doen wat ik zou moeten. Piekbelasting, noemt de bedrijfsarts het lesgeven. Je moet als je voor de klas staat, veel dingen tegelijk. Dertig pubers die aandacht willen. Lesstof op niveau. En tegelijkertijd stram in die houding staan, die je nek het fijnst vindt. Maar de rest van mijn lijf niet.

Ik heb een balans en het is goed. Natuurlijk wil ik meer sporten en al mijn lessen weer geven, maar dat is voor later zorg.

Meer lezen?


Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry