home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
20/10/2019

Dagtrip door de woestijn van Iran

Het regent in de woestijn. In de bergen valt sneeuw. Elke druppel water is welkom in de woestijn. Ik voel me intens gelukkig bij het zien van een regenboog. Na een lange reisdag door de woestijn zie ik ineens de minaretten van Yazd voor me liggen. Ik neem afscheid van de woestijn, voor even. Al de volgende dag maak ik een dagtocht door de woestijn, in de sporen van de oude Zijderoute.

Ik sta te popelen Yazd te ontdekken, maar het woestijnstadje moet wachten. Twee Japanners zoeken medepassagiers voor een dagtocht door de woestijn in de omgeving van Yazd. En zo rijd ik met gids Amir langs Karavanserais en oude forten.

kharanaq in de woestijn
De nederzetting Kharanaq 

Het lemen dorp Kharanaq

Kharanaq is een lemen dorp ten noorden van Yazd. Een dorp dat dateert uit de tijd voordat de islam zijn intrede deed in Iran. De toren die uitkijkt over de stad heeft pas in een later stadium de functie van minaret gekregen, in eerste instantie was de toren een plek om gevaar te spotten en te waarschuwen voor de vijand.

Het oude traditionele Kharanaq is verlaten. Op mijn vraag waarom wil gids Amir in eerste instantie geen antwoord geven. “Dat zie je zo vanzelf”, lacht hij mysterieus.

Het wordt me inderdaad snel duidelijk: de huizen zijn slechts een paar vierkante meter groot, hebben geen ramen, laat staan een riolering en elektriciteit. Zo’n veertig jaar geleden hebben de bewoners van het dorp een nieuw modern dorp gebouwd – vlak naast het oude. Het oude dorp is nu een toeristische attractie. Een deel is echt vervallen, maar andere delen zijn redelijk onderhouden. Het dorp met zijn smalle trappen en gangen lijkt een grote mierenhoop.

minaret van kharanaq
De minaret van Kharanaq

Het dorp ligt op een berg en vanaf de toren heb je een weids uitzicht over het dal. Ergens in de verte ligt een aquaduct en vlak buiten het oude dorp wordt op het land gewerkt. Ik herken olijfbomen en vijgenbomen. De boom met kleine rode vruchten die ik niet herken blijkt een pistacheboom te zijn.

In de verte rollen grote wolken langzaam het dal in. Eenmaal in de auto winnen de wolken meer en meer terrein: al snel rijden we in een dichte mist. Een moment dat je moet koesteren, volgens Amir. Een stad in de woestijn is blij met mist en regen. (Ik iets minder.)

Chak-chak, een bron in de woestijn

Ik stap uit de auto, voor me ligt een lange trap. De mist is nu zo dicht dat ik niet zie waar de trap eindigt, laat staan dat ik kan genieten van het uitzicht vanaf de berg. Gelukkig is het gestopt met regenen. Boven aan de trap bevindt zich een andere trap, en dan nog een…

heilige bron chak chak
De heilige bron van Chak Chak

Uiteindelijk bereik ik een vertrek met een gouden deur. Nadat ik mijn snowboots heb ingeruild voor blauwe slippertjes mag ik naar binnen. Welkom in Chak-chak, wat drup-drup betekent.

Bronnen zijn zeldzaam in de woestijn, maar de bron van Chak-chak druppelt het hele jaar door. Een groene spot met bomen op een berg in de woestijn. De bronnen trekken jaarlijks duizenden sjiitische pelgrims, maar als ik er ben is het er nogal uitgestorven. In de mist en regen is het lastig de bron op zijn waarde te schatten.

Het fort van Saryazd

Net ten zuiden van Yazd ligt Saryazd, een oud lemen fort. De weg naar het fort toe is een weg door kleine dorpen en woestijn. Langs de hoofdweg staan bordjes met foto’s van soldaten die gesneuveld zijn in de oorlog tegen Irak. Ik passeer duizenden foto’s van jonge mannen wier leven geëindigd is.

fort saryazd iran
Lemen trappen in het fort van Saryazd

Het fort zelf oogt niet zo groot, toch bood het plaats aan duizenden mensen. Ieder gezin had een klein kamertje, nauwelijks groter dan het formaat van een bed. Een kamertje om zichzelf én hun kostbaarheden in op te bergen.

Gids Amir leidt ons rond door het fort. Via smalle trappen beland ik op de toren. Terwijl naast mijn hoofd de vlag van Iran wappert, zie ik in de verte een kudde schapen met hun herder. Het geblaat wordt zachtjes meegevoerd door de wind.

Ergens in het fort brandt een vuurtje. Een verrassing van Amir.

Via smalle trappen en nauwe kamertjes kruip ik richting vuur. Onder een koepel staat een verloren picknicktafel. Wanneer ik dichterbij kom slaat mijn hartje een paar slagen over van geluk: de tafel is gedekt met sinaasappel, granaatappels en lokale zoetigheden. In het vuurtje ligt een grote koperen theepot waarin langzaam het water voor kruidenthee wordt opgewarmd.

theehuis in saryazd woestijn
Het theehuis in Saryazd 

Het ‘theehuis’ is net een week oud, ik ben een van de eerste gasten. Voor mijn neus worden verse broden gebakken, wat ruikt dat lekker!

Dan klinken de klanken van de moskee en treedt de duisternis langzaam in. Tijd om terug te keren naar Yazd.

Overnachten bij de nomaden in de woestijn

Ik verblijf in Yazd, maar wist je dat het ook mogelijk is om te overnachten bij nomaden in de woestijn? Helaas had ik er tijdens mijn bezoek aan Iran nog nooit van gehoord... Een volgende keer wil ik zeker een bezoek brengen aan de Bakhtiari Nomaden in Iran!

Meer lezen over Iran?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry