home    reizen    slow travel    fotografie op reis    reisinspiratie    over IkReis         
reizen   slow travel   fotografie   reisinformatie
europa   azië   afrika   amerika


IkReis is de persoonlijke site van Jenny – reiziger, fotograaf en juf.

Jenny bezocht meer dan 70 landen, toch telt ze liever ervaringen dan landjes. Haar grote liefdes zijn drop en Indonesië. Haar dochter AKA de kleine reiziger (2018) is verslaafd aan sambal.

IkReis is een blog voor liefhebbers van reizen en fotografie. Je vindt hier inspirerende reisverhalen en praktische (foto)tips. 

Lees meer.

Plannen 2021:

- Limburg (feb.)
- Noord-Holland (apr.)
- Groningen (apr.)
- Noord-Holland (mei)
- Polen (juli)
- Slowakije (aug.)
- Tsjechië (aug.)


Interview: going local Innsbruck

Regelmatig laat ik voor Going Local een reiziger of emigrant aan het woord over zijn of haar leven in het buitenland. Wat valt je op aan je nieuwe (tijdelijke) thuisland? En welke tips heeft de kenner voor de reiziger die in kortere tijd het land wil ervaren.

Vandaag geeft Astrid Habraken een kijkje in haar leven in Oostenrijk en Duitsland. Zij heeft zelfs een boek over wonen in het buitenland geschreven! 

astrid habraken tirol

Verdwaald in Tirol

"Stéphanie hoeft niet lang na te denken als haar man Lex thuiskomt met het aanbod voor een baan in Oostenrijk. Dit is haar kans om helemaal opnieuw te beginnen. Zonder een idee van hoe ze haar leven in Innsbruck op gaat bouwen, vertrekt Stéphanie naar haar nieuwe woonplaats. Een stad die ze niet kent en een appartement waar ze nog nooit binnen is geweest.

Al snel merkt Stéphanie dat ze haar oude leven niet zo makkelijk van zich afschudt. Haar emigratiedroom verandert langzaam in een boze droom. Terwijl Lex zich in zijn werk verliest en veel weg is, worstelt Stéphanie steeds meer met zichzelf en met vraag: wat doe ik hier?

Een verhaal over dromen, verdwalen en liefde."

Uit: Verdwaald in Tirol 

Wonen in het buitenland

Al sinds de eerste keer dat ik samen met mijn man, toen nog mijn vriend, op vakantie ging, droomden we weg bij het idee hoe het zou zijn om in dat vakantieland te wonen. Een vakantie in Zweden zorgde er voor dat we een thuiscursus Zweeds gingen doen, want wat was dat een fijn land om te zijn! Tijdens onze eerste grote reis, door de VS, zaten we op een gegeven moment op een terras. En ook al hadden we net een huis gekocht, op dat moment besloten we dat we het gingen doen. Emigreren dus – misschien niet voor altijd, maar in ieder geval voor een tijdje. We hebben in totaal zo’n vier jaar in Oostenrijk en Duitsland gewoond. Sinds 2014 zijn we terug in Nederland.

Mijn man kreeg de kans om een tijd in Oostenrijk te werken; in Innsbruck in Tirol. Hoewel dat nooit op mijn lijstje stond van mogelijke bestemmingen – ik sprak best slecht Duits en ik houd niet echt van sneeuw en bergen – hoefde ik niet lang na te denken. Hoe anders dan Nederland kon het zijn? Best wel anders, daar kwam ik al snel achter! Ik schreef inmiddels ook een boek gebaseerd op mijn ervaringen, Verdwaald in Tirol.

Beter een goede buur, dan een verre vriend

Innsbruck ligt ingesloten in de Alpen en de gemeenschap is best gesloten, dat zeggen ook mensen uit andere delen van Oostenrijk. Het is daarmee lastig om er als buitenlander tussen te komen. Wij zouden er tijdelijk wonen, voor een periode van ongeveer twee jaar. Daardoor had ik zelf al best snel het idee ‘het heeft geen zin om echt te investeren in het contact leggen met de lokale bevolking.’ Dat werd verder ontmoedigd door de interacties met de andere bewoners van het huis waar wij woonden. Het was zo’n prachtig oud huis, met op iedere etage twee appartementen. De buren zag ik de eerste weken nooit, ik hoorde ze ook niet. Op een gegeven moment had ik papier in een verkeerde afvalbak gedaan en via een briefje onder de deur werd ik er op niet al te vriendelijke wijze op gewezen dat dit echt niet de bedoeling was. Achteraf hadden we ons gewoon meteen moeten gaan voorstellen, zeker na dat briefje. Maar ik dacht ‘ik kom ze vanzelf wel een keer tegen.’ Dat heeft dus een half jaar geduurd, tot ik onze directe buurvrouw eindelijk tegenkwam. Ze bleek gereserveerd, maar vriendelijk. Een paar dagen later kregen we een brood, wat een gebruikelijk welkomstcadeau bleek te zijn voor nieuwe bewoners. Daarna zag ik haar zo af en toe en vertelde ze ook over leuke evenementen. Toen we naar Erlangen in Duitsland verhuisden, was een van de eerste dingen die ik deed dan ook kennis maken met de buren.

innsbruck inn

Expatleven

Ik had vooral contact met andere expats via een groep die ik op Facebook had ontdekt. Geen goed idee, want je leert de lokale gebruiken niet echt kennen. Er waren vooral expats uit verschillende delen van de VS. Ik heb dus wel erg veel geleerd over hoe Thanksgiving en Pasen daar gevierd worden. Daarnaast leerden we ook veel over Spanje van een collega van mijn man en zijn vriendin. Tot op de dag van vandaag gebruik ik hun recept als ik paella maak. Veel expats woonden maar tijdelijk in Innsbruck, wat het voordeel had dat ze vaak wat sneller dingen met elkaar delen en je sneller het gevoel hebt iemand al lang te kennen. Dat was met de Tirolers wel anders. Aan het eind van onze periode daar, kreeg mijn man een Oostenrijkse collega. Hij kwam zelf niet uit Innsbruck, maar wel uit de omgeving. Met hem en zijn vrouw hebben we nog een aantal wandelingen gemaakt in de omgeving.

Veel heen en weer reizen

In Nederland werkte ik als freelance tekstschrijver en redacteur. Dat werk bleef ik in Oostenrijk doen en ik reed regelmatig naar Nederland voor overleggen. Daardoor kreeg ik geen ritme in Innsbruck. Mensen die ik in het expatwereldje leerde kennen, merkten ook dat ik vaak ergens niet mee naartoe kon. Daardoor was het echt opbouwen van een vriendschap lastiger, al heb ik met een dame nog altijd contact.

In Duitsland heb ik dat wel anders gedaan. Voor we daar heen gingen, had ik al een groep gevonden van dames uit de hele wereld. Het grote verschil met de expatgroep in Innsbruck was dat daar ook leden waren die zelf uit Duitsland kwamen, maar dan uit andere delen dan Beieren, of dames die ook in het buitenland hadden gewoond. Niet alleen was dat heel goed voor mijn Duits, ik leerde ook veel sneller wat er allemaal te doen was in de omgeving. En ik deed een cursus Duits, zodat ik me ook echt wel beter verstaanbaar kon maken. Ik ging ook minder vaak heen en weer – bij nieuwe opdrachten bedacht ik eerder of het wel nodig was om daarvoor regelmatig op kantoor te zijn. De coronatijd heeft ons wel laten zien dat je veel meer op afstand kun doen qua werk dan je denkt!

innsbruck uitzicht

Ga naar buiten!

In Innsbruck was het door de week meestal erg rustig. Maar in de weekenden ging iedereen naar buiten. Wandelen, fietsen, mountainbiken: er werd veel gesport. Als je mensen wil leren kennen in Innsbruck, zou mijn tip dan ook zijn ga naar buiten. Zoek de mensen op. Zelf ben ik ook gaan hardlopen in die tijd. Het heeft me niet direct veel contacten opgeleverd, maar gek genoeg voelde ik me wel ergens deel van uitmaken. Hardlopers groeten elkaar en ik deed ook mee aan twee georganiseerde hardloopevenementen, met veel schouderklopjes onderweg. Ook gingen we regelmatig wandelen. Op de paden werd veel gegroet en in de restaurantjes op de berg was het vaak ook gezellig met andere wandelaars.

Ook als je gewoon ergens lekker in een park gaat zitten en die zijn er genoeg in Innsbruck, kun je mensen observeren en kijken wat ze doen. De terrassen in de stad zijn daar ook een fijne plek voor!

Bedankt Astrid voor je bijdrage!

Heb jij ook in het buitenland gewerkt, stage gelopen of vrijwilligerswerk gedaan (of doe je dat nu nog) en heb je leuke tips voor reizigers om in contact te komen met de lokale bevolking? Laat dan een berichtje achter of stuur een mailtje.

Meer lezen


 

Content Copyright © 2003 - 2021 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2021 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry