home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
 
 
 
Laatste Update:
18/10/2018

De slag om Margarana

“Jenny, ga je mee naar Margarana?" Ik ken Margarana niet en heb geen idee waarom de leerlingen hier ineens naar toe willen. “Je moet echt mee met ons op 20 november! Er is een ceremonie, upacara dua puluh november (ceremonie van 20 november)." Ik kan mijn leerlingen uit het Balinese dorp Tajen weinig weigeren, dus mijn nieuwsgierigheid is al snel gewekt. De naam van de ceremonie verraadt niks. Bij navraag in mijn dorp blijkt dat er een bijzondere ceremonie is bij Marga waar ik echt heen moet.

wandelen bali
Wandelen van Tajen naar Marga op Bali

20 november

Twintig november, 6 uur ’s ochtends. De haan heeft al een aantal keer gekraaid en in de warung van de buurvrouw rammelen de pannen. Ik kan de geur van burbur (pap) en pisang goreng (gebakken banaan) bijna ruiken tot in mijn slaapkamer. Mijn moeder roept, er staan kinderen voor de deur.

Ik schiet wat kleren aan en loop via de binnenplaats het kleine trapje af naar de mandi. Wanneer het koude water uit de emmer over me heen klettert ben ik snel genoeg wakker. Ik zeep me voorzichtig in en gooi wat water over mijn armen en benen. Brrrr. Even wennen aan de koude voordat ik een emmer water uitgiet over mijn hoofd. Buiten hoor ik kinderstemmen, ik moet opschieten. Ik mompel dat ik groot en lang ben en dus veel te wassen heb, maar ik merk dat ze geen genoegen nemen met die smoes. Dapper trotseer ik de kou en mik ik water over mijn hoofd en rug. Ik ben er klaar voor.

Aangekleed en wel ben ik klaar voor de wandeling van het Balinese dorp Tajen naar het dorp Marga, ongeveer anderhalf uur lopen verderop. Ik ken de weg niet, maar de kinderen drukken me op het hart dat ik geen zorgen moet maken.

warung tajen bali
De warung van mijn buurvrouw op Bali

We lopen in de richting van de school, maar net voor de school buigen we af in de richting van het huis van de kepala desa, het hoofd van het dorp. Ik kom in een deel van het dorp waar ik nog nooit eerder geweest ben. Om eerlijk te zijn is Tajen net wat groter dan ik dacht. Uit een van de huizen komt een meisje gesneld wat in mijn klas zit. Trots laat ze me haar uilskuiken zien. Wat zijn die beesten toch lelijk!

We vervolgen de wandeling door de rijstvelden. Langs de weg groeien bananenbomen, maar ook bomen met papaya’s en kokosnoten. Ik geniet van het uitzicht over het smalle dal naast me. Niks dan groen.

Na ruim een uur ben ik terug in de bewoonde wereld, dit moet het dorp Marga zijn. Bij de eerste de beste warung die ik tegenkom koop ik wat te drinken. Naast water voor de dorst trakteer ik de kinderen op es campur, een lokale lekkernij. Es campur is een mengsel van susu (gecondenseerde melk) met schaafijs en siroop. In deze ijsdrap drijven wat vruchtjes, agar (van zeewier) en als je pech hebt stukjes witbrood. Het klinkt beduidend minder lekker dan het is. Behalve het zompige witbrood dan, dat is gewoon écht niet lekker. Es campur wordt stijlvol (ahum) uitgeserveerd in een plastic zakje met een rietje.

memorial margarana bali
Het Memorial van Margarana op Bali

Het Memorial van Margarana

Het Memorial van Margarana ligt aan de weg van Mengwi naar Bedugul. Bij monument herdenkt de slag bij Marga, welke plaatsvond op 20 november 1946. Een cruciale slag voor de onafhankelijkheid tussen de Balinezen en de Nederlanders. Bij de gevechten zijn maar liefst 96 Balinezen en 400 Nederlanders omkwamen, waaronder de jonge Balinese kolonel I Gusti Ngurah Rai. Zijn naam prijkt nog altijd op het vliegveld van Bali,

Hoe naïef, maar pas bij aankomst bij het memorial realiseer ik me waar ik beland. Voor de kinderen en de mensen in mijn dorp is de slag van Marga niet meer dan een van de vele ceremonies die Bali rijk is, maar ik sta ineens oog en oog met een aantal veteranen. Nog nooit heb ik me zo klein gevoeld, nog nooit heb ik me zo voor mijn afkomst geschaamd.

“De slag is lang geleden, natuurlijk ben je ook als Nederlander welkom”. Woorden die ik de afgelopen tijd vaak heb gehoord trek ik subiet in twijfel.

Vragen. Nog meer vragen. Kinderen uit andere dorpen willen weten wie ik ben en waar ik vandaan kom. Mijn eigen leerlingen willen dat ik hun het liedje van ‘Itsy Bitsy Spider’ leer wat zij niet kennen, maar de kids van andere scholen wel. Aan elke hand heb ik een kind. “Ze komt uit Tajen en geeft ons les!” Ik voel me iets minder kwetsbaar met het een levend schild van kinderen om me heen.

20 november marga
De ceremonie 20 november

Er is een ceremonie met kransleggingen en speeches. Ik probeer het te volgen, maar het is te rumoerig om me te concentreren en mijn kennis van de formele Indonesische taal schiet te kort. Het leger is er, de fanfare, schoolkinderen uit Margarana en er zijn tientallen vrouwen in traditionele kledij die grote manden met offers op hun hoofden naar de tempel dragen. Eigenlijk zijn het meer schalen waarop een metershoge berg fruit kunstig gestapeld is. Heel mooi.

Shopping paradijs

Maar pas na afloop van de ceremonie blijkt de ware reden voor de kinderen om naar Margarana te gaan: er is een markt waar gewinkeld kan worden. Alle kinderen hebben geld mee gekregen om dingen te kopen. Helemaal geweldig natuurlijk wanneer je een jaar of 10 a 11 bent en uit een dorp komt waar niet veel te koop is. Ringetjes voor kinderen voor 20 cent, broekriemen voor 50 cent en T-shirts vanaf 80 cent. Ook de volwassenen uit de omgeving gaan los bij de markt. Nee, de slag om Margarana voor vele niks meer met een veldslag te maken, enkel met een prijzenslag.

Meer lezen over Indonesische feestdagen?

In 2006 heb ik vrijwilligerswerk gedaan op Bali. 


Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry