home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
21/04/2018

Limburg

Ik denk dat het wat typisch Limburgs is: adventwandelingen. De weken voor kerst, als de kaarsje op de adventskrans worden aangestoken, met zijn alle naar buiten in en een frisse neus halen. En lekker eten. (Voor de mensen die geen katholieke opleiding hebben genoten: de advent begint vier weken voor de kerst. Iedere zondag gaat er een extra kaarsje aan, totdat uiteindelijk met kerst alle kaarsjes branden.)


Het drielandenpunt op de Vaalserberg

Goed, ik begin dus in een restaurant op de Vaalserberg, het hoogste punt van Nederland. Maar liefst 321 meter! Echt veel is het natuurlijk niet, maar als je bedenkt dat bijna de helft van ons landje onder de zeespiegel ligt dan is het aardig wat.

Een paar meter vanaf het paaltje wat het hoogste punt van Nederland markeert, staat een tweede paaltje: hier komen de grenzen van Nederland, België en Duitsland bijeen. Als kind vond ik dit gewedig: één voet in Nederland, één voet in België en als ik me een beetje om het paaltje vouwde kon ik tegelijkertijd mijn handen in Duitsland zetten.

De uitkijktoren en het doolhof zijn ook leuk voor kinderen. Voor volwassenen zijn er verschillende plekken om van een hapje en een drankje te genieten.

Wandelen en eten

Ik begin de wandeling met vlaai. En dan niet zo’n zuunig stukje als van de multivlaai, maar een grote portie waar je qua calorieën een paar uur op kan lopen. En dat komt goed uit, want dat moet ik ook.


De wandeling is zo opgezet dat ik via de bossen en weilanden rondom het Drielandenpunt naar Centrum Hoeve de Linde in Vaals loop voor een heerlijke kop soep, dan verder loop naar de Zwarte Madonna voor het hoofdgerecht en tot slot naar de Vaalserberg voor het toetje. De drie locaties zijn uniek in hun soort: de Hoeve de Linde is een fris tentje met veel aandacht voor gezonde voeding en spiritualiteit, terwijl de complete buit van de beeldenstorm in de zestiende eeuw lijkt te zijn uitgestald in de Zwarte Madonna. Wat een kitsch! Het restaurant op de Vaalserberg lijkt wel een bruine kroeg, ook niks mis mee.

En het wandelen? Tja, het is mistig. Het Limburgse heuvelland oogt mysterieus, maar echt ver kan ik niet kijken. Zo af en toe zorgen gele blaadjes en rode besjes voor wat kleur op deze troosteloze dag. Maar gelukkig is het droog.

En zo loop ik heuvel op heuvel af door weilanden en door bossen. Soms over smalle paadjes, soms door de blubber van een weiland en heel soms over een stukje asfalt. Het zuiden van Limburg is prachtig voor een winterwandeling.


Bedankt pa voor de uitnodiging! 

Heb jij wel eens gewandeld in Zuid-Limburg?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.       Disclaimer      Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Disclaimer
Website by Web Chemistry