home    reizen    slow travel    fotografie op reis    reisinspiratie    over IkReis         
reizen   slow travel   fotografie   reisinformatie
europa   azië   afrika   amerika


IkReis is de persoonlijke site van Jenny – reiziger, fotograaf en juf.

Jenny bezocht meer dan 70 landen, toch telt ze liever ervaringen dan landjes. Haar grote liefdes zijn drop en Indonesië. Haar dochter AKA de kleine reiziger (2018) is verslaafd aan sambal.

IkReis is een blog voor liefhebbers van reizen en fotografie. Je vindt hier inspirerende reisverhalen en praktische (foto)tips. 

Lees meer.

Plannen 2021:

- Limburg (feb.)
- Noord-Holland (apr.)
- Groningen (apr.)
- Noord-Holland (mei)
- Polen (juli)
- Slowakije (aug.)
- Tsjechië (aug.)
- Polen (okt.)
- Drenthe (nov.)
- Luik (nov.)



School

mail 22 maart 2001


Hoi allemaal,


Zoals ik al verteld heb een tig mailtjes geleden, krijgen de mensen die deelnemen aan het hep B vaccinatieproject waarin ik nu werk meerdere vaccins. We zitten nu midden in de tweede ronde, oftewel de K2.
Allereerst hebben de mensen in de kampongs hun tweede vaccin gehad, inmiddels zijn we met de scholen begonnen. Gisteren had ik mijn eerste vaccinatiedag op een school. Ik moet zeggen dat het heel anders was dan ik gedacht had...

We moesten twee klassen met kinderen vaccineren, in totaal 167 man. (Klassen worden onderverdeeld in 1a, 1b enz...) Het was een beetje een chaos, leraren hadden de deelnemers moeten sorteren op klas, maar haden dat niet gedaan omdat we het niet nodig achtte. Het moge duidelijk zijn dat dat ons een hoop extra werk heeft gekost!
Erik en ik zaten binnen om alle deelnemers te registreren, die in grote massa's buiten op het schoolplein stonden te wachten, Met een microfoon werd de deelnemer die aan de beurt was voor zijn/ haar vaccin naar voren geroepen.

Scholen zijn groot hier, deze tenminste wel. Het was een overheidsschool, dit in tegenstelling tot de particuliere scholen voor het rijke toplaagje van de bevolking.
De mensen hoeven op overheidsscholen geen lesgeld betalen, juist om ervoor te zorgen dat iedereen die leerplichtig is naar school gaat. De grens is in Indonesie gesteld op 12 jaar, jong eigenlijk. Maar goed, werkende kinderen brengen geld in het laatje, lerende kinderen kosten alleen maar geld. Toch is er nog een redelijk aantal kinderen dat ook de onderbouw van het voortgezet onderwijs af mag maken, die leren door tot hun 15de jaar.
Naar de uni gaan niet veel mensen.
Er is niet eens een universiteit op Batam, die mensen moeten naar Sumatra of Java. Best een aardig stukkie met de boot... Geen weekend OV. Niet naar huis in het weekend.

Kinderen dragen hier een schooluniform. Het soort uniform verschilt van school tot school en vaak ook van dag tot dag. Op vrijdag en zaterdag wordt een ander uniform gedragen dan de rest van de week, maar zeker weten doe ik het eigenlijk niet...


SMPN 10, kelas 1&2, Batu Aji
dit is een 'Sekolah Negeri', van de school van de overheid

Veel mensen waren bang om gevaccineerd te worden, wanneer niet in dit land?
Om die reden is ook weer een aantal mensen niet op komen dagen, wat natuurlijk hardstikke zonde is, de kans om gratis gevaccineerd te worden krijgen ze immers niet meer. Ik zou het wel weten, maar goed, ik heb dan ook flink in de buidel moeten tasten voor vertrek hierheen...
Uiteindelijk is 78% wel gekomen, wat op zich een heel redelijk opkomstpercentage is.
De deelnemers hadden ook hun uitslag van de vorige ronde gekregen. Een aantal delnemers bleek hepatitis te hebben. Zij kregen een consult bij een arts en voorlichting hoe de ziekte te beperken. Het gebeurt namelijk regelmatig dat een heel gezin besmet is. Zo ook gisteren: de vader was ziek en had zijn 3 kinderen besmet. De moeder was gelukkig immuun; ze kon de ziekte niet krijgen. Vreselijk toch als je als gezin te horen krijgt dat je ziek bent? Is best confronterend om daar mee bezig te zijn...

Sowieso ben ik nog steeds niet aan alle zaken in dit land gewend. Soms schrik je echt van dingen, nog steeds. Ik weet dat een hoop mensen hier in armoede leven en op wat voor een manier deze mensen wonen. Arme kampongs genoeg gezien. Ik weet ook dat er hier straatkinderen zijn, die ik zo af en toe wel een paar duizend rupiah wil toestoppen, maar lang niet altijd.
Toch zijn er ook kinderen die helemaal geen huis meer hebben. Dat kwam ik vrijdag tegen in Batu Aji, een paar maanden oude tweeling die werd opgevoed door zusters. En natuurlijk waren deze vrouwtjes hard op zoek naar een huis voor de kindjes. Dus werd mij gevraad of ik ze niet wilde hebben en me zou willen nemen naar Nederland! Natuurlijk was mijn reactie nee, maar aan de andere kant vind ik het wel heel erg zielig voor de kinderen dat ze nu nog geen goed onderkomen hebben. Naja, ik kan het ze ook niet geven... (Toch?)


'mijn' tweeling... hopelijk vinden ze snel lieve ouders!

Een paar weken terug stond in de Telegraaf (ja, die lees ik tegenwoordig wel eens, het is de enige Nederlandse krant die ik van tijd tot tijd onder ogen krijg) dat er een tweeling aangeboden was op internet. Veel gezeur tussen de ene en de andere adoptieouders, rechter erbij, de best betalende ouders mochten de kindjes hebben. Lugubere praktijken als je er over na gaat denken.
Hier krijg je een tweeling gratis, wat een wereld van verschil.

Wat zijn Nederlanders toch eigenlijk rijk en wat klagen ze vaak dat ze meer willen.

Ik wil eigenlijk alleen maar dropjes.
Omdat ik ze mis.

En ik wil heel veel mail.
Omdat ik iedereen in Nederland mis.

Groetjes,


Jenny


 

Content Copyright © 2003 - 2022 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2022 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry