home    reizen    slow travel    fotografie op reis    reisinspiratie    over IkReis         
reizen   slow travel   fotografie   reisinformatie
europa   azië   afrika   amerika


IkReis is de persoonlijke site van Jenny – reiziger, fotograaf en juf.

Jenny bezocht meer dan 70 landen, toch telt ze liever ervaringen dan landjes. Haar grote liefdes zijn drop en Indonesië. Haar dochter AKA de kleine reiziger (2018) is verslaafd aan sambal.

IkReis is een blog voor liefhebbers van reizen en fotografie. Je vindt hier inspirerende reisverhalen en praktische (foto)tips. 

Lees meer.

Plannen 2021:

- Limburg (feb.)
- Noord-Holland (apr.)
- Groningen (apr.)
- Noord-Holland (mei)
- Polen (juli)
- Slowakije (aug.)
- Tsjechië (aug.)



Tanjung Pinang, Penyegat, bruiloft, Trikora Beach, Shady Shack

mail 15 maart 2001 


Hoi allemaal,


Na een weekje geen mail wordt het nu maar een keer tijd om verslag te doen van mijn weekje vakantie op Bintan. Kort samengevat: het was HEERLIJK. Maar goed, laat ik jullie ook maar een iets uitgebreider reisverslag doen, dat zegt een stuk meer...

Vorige week vrijdag ben ik dus vertrokken naar ons buureiland, een klein uurtje met de boot. Daar aangekomen hadden we al snel onze intrek genomen in een hostel, Bong's homestay genaamd. Schoon ding, eindelijk eens een keer met Jet in een bed mogen pitten, gezelligheid. We hadden een homestay midden in de stad, en dat voor nog geen 5 gulden per nacht! Goedkoper dan mijn IBB-kamer dus, omgerekend op maandbasis....
Het was echt relaxed, zo midden in de stad, dus geen reistijden. Geen overlast echter van de verkeersdrukte, want we zaten in een smal steegje waar echt geen hond kwam. Alleen bewoners en een paar kippen. Open riool, dat wel, maar niet echt meer stank dan gebruikelijk is in Indonesie, en dat went heel snel.
Het echtpaar sprak Nederlands, had op een Nederlandse school gezeten, was dol op Nederlanders en had een beetje een hekel aan Indo's. 'Omdat ze de Chinezen (dat waren zij) onderdrukten...' Was een beetje een bedweterig echtpaar, op zich wel gezellig, maar duidelijk niet open-staand voor andere meningen. Maar goed, we bleven er maar een paar daagjes, tidak apa apa.
Alleen de eerste avond hebben Jet en ik daar voor een kleine opschudding gezorgd: we kwamen namelijk pas na 10.30 thuis van het eten. Je kent dat wel als Nederlanders uit eten gaan, beetje natafelen, kletsen, nog wat drinken... Meneer Bong vond daarentegen dat we 'allang' ter plekke zouden moeten zijn, dus heeft een andere gast de stad in gestuurd om ons te zoeken!!! We hebben maar direkt onze excuses aangeboden en beterschap beloofd...

Dag erna (zaterdag) naar Penyegat, een mooi autoloos eiland in de buurt van Tanjung Pinang. Veel moeten onderhandelen om naar de overkant te kunnen komen voor een redelijke prijs, het zal eens een keer niet. Na lang zoeken op verschillende plaatsen wel gelukt overigens.
Op Penyegat lopend werden we ineens uitgenodigd voor een bruiloft. Was echt heel erg gaaf! En nee, helemaal op je gemak voelen doe je je niet, want je kent natuurlijk geen mens en maakt wel 'misbruik' van hun gastvrijheid. Maar weigeren mag ook weer niet, dat is echt heel erg onbeleefd, dus ga je maar naar binnen. Geen spijt van, was echt heel erg mooi om te zien. Bruid en bruidegom beide in het zwart, met heel erg veel gouden lovertjes opgenaaid. Traditionele kleding van hier, heel mooi. Het bruidspaar zat afgezonderd in een klein kamertje terwijl de rest van de gasten gezellig aan het feestvieren waren, lijkt me voor hen niet ideaal. En maar foto's en foto's de hele tijd, beetje nep in mijn ogen... Niet spontaan ofzo. Wij natuurlijk ook met de gasten op de foto, wie heeft er immers blanke gasten op hun bruiloftsfeest? Hier en daar een babbeltje gemaakt, ik ben echt blij dat ik de taal een beetje machtig ben!


het bruidspaar

Dag erna naar het strand en daar ook wel gebleven tot woensdag. Trikora Beach is mooi, bedankt voor de tip Jasper! We zaten in een houten strandhut, direct aan zee. Met douche (hier is vaak alleen een 'mandi-bak' voorhande, dan moet je water met een emmertje over je heen scheppen) en WC (zo'n echte, geen hurkplee dus)! OK, deze zaken zijn in Nederland normaal, hier daarentegen absoluut niet. De eigenaar woonde op het zelfde terein, alleen een paar meter meer het land op. Naast zijn huis nog huizen van lokale vissers.

Strand was mooi, palmbomen, kokosnoten, blauwe zee, heerlijk. Weer mazzel gehad met de eigenaar, Lobo was echt een toffe peer. Deed werkelijk alles voor ons, beschouwde dat eenvoudigweg als zijn plicht. Was zelfs bereid mee te gaan naar het politiebureau -wat toch wel een minuut of 20 rijden was op zijn motor- om te dienen als tolk. En we moesten nog wel een paar keer op en neer rijden, ik heb echt uren achterop gezeten! Ik moest namelijk de diefstal van mijn pinpas en fototoestel aangeven, beetje (heel erg veel) balen eigenlijk.... En nee, ik kan hier niet aan een goedkoop nieuw toestel komen, die krengen zijn hier duurder dan in Nederland!!!
Maar wat we door dit incident heel erg opviel: iedereen probeert je zo goed mogelijk te helpen. In Nederland laten ze je wegzakken in je eigen stront , hier is een groot aantal mensen een paar uur met me bezig geweest, hetzij om de daders op te sporen (die gaan echt flink mishandeld worden als ze gepakt worden) hetzij om mij/ ons te troosten, ik was best wel overstuur eigenlijk. Maar goed, wanneer zoveel mensen zo ontzettend hun best voor je doen, herstelt je vertrouwen in de mensheid snel. Er zijn echt een hoop lieve mensen hier!

Verder hebben we ons best gedaan te integreren met andere backpackers, best leuk om weer een keer onder leeftijdgenoten te zijn. Veel verhalen gehoord over hun reizen, zij natuurlijk over onze stage.

En het leukste van alles (in mijn ogen dan): we hebben eindelijk eens een keer de mogelijkheid gehad om te integreren met een stel LEUKE Indo's, de vissers. Mannelijk ja, maar niet uit op je geld (willen allemaal je gids zijn), maar gewoon uit op een leuk gesprek. Geen kruisverhoor dus (zijn ze goed in, ze zijn super-nieuwsgierig en willen alles van je weten), maar een gesprek waarin ook zij aan het woord waren. En voor het eerst heb ik eerlijk toegegeven dat ik nog niet getrouwd ben, omdat het niet nodig was om mensen op die manier van me af te houden!
Deze mannen (stuk of 10, er was maar een vrouw, maar die deed wat alle lokale vrouwen doen: zich afzijdig houden dus...) woonden eigenlijk allemaal vlak bij ons, elke avond gingen we gezellig met zijn alle bij elkaar zitten en wat drinken en hapjes eten. We boekten duidelijk vooruitgang gedurende ons verblijf: zeiden ze de eerste avond nauwelijks iets tegen ons, daarna kwamen ze meer en meer los en de laatste dag stonden ze bijna allemaal klaar om ons uit te zwaaien.
Gek, de verschillen tussen hen en ons waren enorm. De meesten van hen spraken geen Engels, sommige echter een beetje. Ons Indonesisch is helaas ook nog niet fantastisch. Toch wisten we op een goede manier met elkaar te communiceren en begrepen we precies wat de ander bedoelde. Een hoop grapjes over en weer (ik schijn best grappig te zijn in het Indonesisch, alleen heb ik het niet altijd door...). Liedjes gezongen, niet echt samen nee, wel beurtelings. Ik heb een heel erg tof volksliedje geleerd uit Ambon, alleen mag ik het niet meer zingen van Henriette omdat zij er een beetje gek van wordt. Dus nu probeer ik me in te houden... Veel geleerd over hun leven, de meeste zijn afkomstig van allerlei delen van het land en werken nu op Bintan als visser. Ze zijn gelukkig, trots op hun beroep, maar ook zij hebben hun idealen. Velen willen toch nog wel een keer naar het buitenland, een groot aantal heeft dat ook al regelmatig gedaan, maar een paspoort heeft niemand. Sommige weten hun geboortedatum nog, anderen niet meer, dat is hier niet relevant. Ze konden wel allemaal schrijven, hoewel niet eens iedereen de basisschool had afgemaakt. Toch wisten ze een hoop...
Zij hebben ook een hoop van ons geleerd. Het was overduidelijk dat ze niet vaak in aanraking waren gekomen met blanken, en ik vrees dat ze ook wel stonden te kijken hoe Nederlandse vrouwen zijn in vergelijking met hun landgenoten. Niet dat we hebben zitten te provoceren of iets dergelijks, maar we zijn bij hen gaan zitten om te praten, zelfs dat is hier niet gebruikelijk. Ook dat we nog niet zijn getrouwd. En dat we een opleiding hebben. En een paspoort (dat is hier een toverding!).

Al met al een paar toffe dagen aan het strand gehad dus, ik wist niet dat een strabdvakantie zo tof en leerzaam kon zijn. Ik ga ook zeker terug, heb ik al beloofd, en voor het eerst heb ik iemand van hier mijn adres in Nederland willen geven. Eigenlijk denk ik niet ooit nog iets van ze te horen, daar schrijven ze denk ik te slecht voor. Heel belangrijk is dat ook niet, de lokale bevolking is gewoonweg heel erg blij en trots als ze kunnen laten zien dat ze iemand uit een ander land kennen.
Hun opmerking dat ze langs komen heb ik maar niet al te serieus genomen, Nederland is best ver om naar toe te varen in een houten sloep....

Vandaag echter weer aan het werk. Weer een vacantiedag, al liep de zaak een beetje in het honderd. De dag werd gecanceld toen we al aanwezig waren... Tja, het zoveelste verschil tussen Nederlanders en Indo's, het went. Alleen zal ik niet de tijd krijgen om tijdens deze stage aan alles te wennen, daar si de tijd eenvoudig weg te kort voor.

Alles goed in Nederland/ Australie/ Singapore*?
(*afhankelijk van de lezer, doorhalen wat niet van toepassing is)

Groetjes!


Jenny


 

Content Copyright © 2003 - 2021 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2021 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry