home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
19/03/2019

Sandboarding in de woestijn bij Huacachina

Bijna elk land heeft  wel een oase voor backpackers. In Peru is dat Huacachina, een klein oase in de woestijn. Rondom een lagoon zitten hostel, hotels, restaurantjes en winkeltjes. Van hieruit kun je verschillende outdoor activiteiten boeken de woestijn in. Ik ga sandboarden in de woestijn bij Huacachina en ik heb er zin in!

woestijn peru
Een buggyride in de woestijn in Peru

Buggyride door de woestijn van Peru

Huacachina is een leuke stop voor een nachtje, je kan namelijk tours boeken naar de zandduinen rondom de oase. Ik kies voor een buggytour van twee uur. Tijdens de rit kun je ook aan sandboarding doen.

De rit in de buggy heeft het meeste weg van een achtbaan. Ik word naar links en naar rechts geslingerd, en zo af en toe hang ik een fractie van een seconde in de lucht. De gordels zitten er niet voor niks. Na even gewichtsloos te zijn duwt de zwaartekracht me terug de stoel. De woestijn is prachtig!

Veel foto's kan ik helaas niet maken, ik heb mijn handen nodig tijdens de ruige rit.

Lees meer over fotograferen in de woestijn.

oase huacachina

zandduinen  peru
De oase en de woestijn met zandduinen van Huacachina

Sandboarding in de woestijn bij Huacachina

Onderweg in de woestijn stoppen we een aantal keren om foto’s te maken en om te sandboarden in de woestijn bij Huacachina. Dit laatste heeft iets weg van snowboarden, je glijdt op een board de helling af. Alleen is er hier geen sneeuw, maar zand. 

Ik ben niet zo’n held dat ik ‘zomaar’ een steile helling af ga terwijl ik op een of andere plank sta. Maar toch wil ik de kans niet aan me voorbij laten gaan om te sandboarden in de woestijn bij Huacachina. Ik glijd liggend op de plank naar beneden. Dit doet het merendeel van de mensen, slechts een enkeling houdt zich staande terwijl hij de duinen af glijdt. 

Mijn handen knijpen het handvat van het board bijna fijn bij de eerste helling, maar ik heb het gedaan! Ik ben echter te lui om het losse zand te bedwingen en naar boven te lopen te duin op, dus ik wacht tot de buggy komt om me op te halen en me naar de volgende helling te brengen. Sandboarding in de woestijn in Huacachina is gaaf. Ik wil nog een keer!

De tweede duin die we bedwingen is een stuk hoger. Whoop whoop. De adrenaline giert door mijn lijf, wat is dit leuk.

Aan het eind van de trip zie ik hoe de zon langzaam achter de duinen wegzakt, en langzaam worden de lichtjes in de oase ontstoken.

sandboard peru

sandboarding woestijn peru

Een lange busrit en een zandstorm

Met de bus van Ica naar Arequipa, een busrit die een kleine twaalf uur zou moeten duren. Het eerste deel van de rit gaat door de woestijn, zo af en toe rijden we door een kleine stadje of dorpje maar het grootste deel van de tijd is er niks dan zand. Een enkele keer is de oceaan zichtbaar, en enkele keer rijden we over een berg.

En dan ineens is er een soort van zandstorm. Het begint met zand wat over de weg dwarrelt terwijl het interessante patronen achterlaat, maar uiteindelijk is het een dichte mist, die net zo plotseling optrekt als dat hij begonnen is.

Iets voor de schemering wordt het landschap grilliger en gaan we de bergen in. Er is geen verlichting en de bus rijdt behoorlijk door, ik kan niet echt genieten van de rit...

Uiteindelijk kom ik met een vertraging van ruim twee uur aan in Arequipa. Hoewel het inmiddels midden in de nacht is, staan er gelukkig nog volop taxi's bij het station.

zonsondergang woestijn peru
Na het sandboarding genieten van de ondergaande zon

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry