home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
18/10/2018

West Sumba: Waikububak en omgeving

Ik maak een rondreis over het eiland Sumba. Sumba maakt deel uit van de Kleine-Sunda-eilanden en ligt op anderhalf uur vliegen ten oosten van Bali. Er gaan directe vluchten van Denpasar naar Waingapu.

31 maart 2009

De travel (shared taxi) brengt me van het oosten van het eiland naar West-Sumba. De weg oogt verbazingwekkend goed, en ik hoop dan ook op een voorspoedige rit. Helaas valt dat een beetje tegen... De weg zit vol bochten en ik ben dan ook erg blij wanneer we ergens bij een warung langs de kant van de weg stoppen voor een pauze. Ik ben een beetje wagenziek.... Gelukkig trekt het snel weer weg.

bevolking sumba indonesie
De vriendelijke bevolking van Sumba

1 april 2009

Waikububak

Ingesloten door het 'moderne' Waikububak ligt een aantal traditionele kampongs. Hoewel ik pas vrij laat in de middag aankom vanuit Waingapu, besluit ik toch een wandeling te maken. Ik vind het helemaal niks om na een (lange) reisdag meteen in je hotel te duiken zonder dat je weet waar je bent!

De tombes van Praj Klembung

De kampong Prai Klembung ligt vlak bij het hotel. Er zijn huizen van hout, er is geen ikat, maar in de struiken aan de rand van het dorp liggen wel een paar tombes. De bedoeling is om van deze kampong door te lopen en nog een aantal kampongs te bezoeken. Het regent echter dat het giet, en het lijkt niet snel droog te worden. Ik schuil onder een afdak. Een verlegen meisje in een van de huizen van de kampong speelt als het ware verstoppertje met me. Ze duikt weg achter de muur van gevlochten bamboe, en laat daarna weer voorzichtig haar hoofd zien. Malu-malu kuching (verlegen!).

2 april 2009


Traditionele dorpen op Sumba

Kampong Tarun en kampong Waitubar

De volgende dag is het gelukkig droog, en ik klim de heuvel op naar Kampong Tarun. Helemaal de goed weg heb ik niet te pakken, want ineens eindigt mijn onverharde pad in een smal paadje tussen de begroeiing door. Waar gaat dit heen?

Een aantal nieuwsgierige kinderen komt kijken wat er gebeurt, en ze nemen me bij de hand en tonen me de weg naar boven. Daar vind ik al snel het huis van de dorpsoudste, die me uitnodigt voor een praatje en het kauwen van een betelnoot. Ik bedank hem vriendelijk voor het laatste, en ik bied hem een sigaret aan die ik speciaal voor dit doel gekocht heb. Na een korte babbel, en heerlijke zoete thee!, krijg ik toestemming om door het dorp te lopen en zelfs foto's te maken.

De mensen in Kampong Tarun zijn duidelijk geen praktiserend moslims, want overal lopen biggetjes rond die later de pan in verdwijnen. Op de graven van de voorouders in het midden van het dorp ligt was te drogen, er spelen kinderen en er slapen honden.

Via Kampong Waitubar loop ik terug naar de doorgaande weg, en maak ik een grote sprong vooruit in de tijd (naar het hier en nu).

Anakalang villages

Ik neem een bemo richting oosten van Sumba eiland en stap 22 kilometer ten oosten van Wakububak uit. Volgens de Lonely Planet liggen (staan) in dit gebied een aantal indrukwekkende megalieten en mooie traditionele dorpen. Deze wil ik ontdekken!

Kampong Pasunga, het dorp met de ijzeren daken

De huizen in kampong Pasunga, het eerste dorp wat ik bezoek, vallen een beetje tegen. Hoewel ze de vorm hebben van de traditionele huizen van Sumba eiland, zijn deze huizen niet gemaakt van hooi en bamboe. In plaats daarvan zijn de daken bekleed met golfplaat. Natuurlijk is dat beter bestand tegen de regen en vergt het minder onderhoud, maar het oog wil ook wat.


Kampong Pasunga

In kampong Pasunga staat een aantal imposante authentieke graven. Deze zijn groot, en de megalieten bij de graven lijken enigszins op totempalen.

Ik lunch in de warung langs de weg, en terwijl ik een lekkere bakso met veel es jeruk naar binnen werk bedenk ik me hoe ik nu verder wil. Ik heb geen eigen vervoer tot mijn beschikking en het volgende dorp wat ik zou willen zien is niet bepaald op loopafstand.

Reizen met de motor naar Gallubakul

Vervoer is niet heel moeilijk te regelen in Indonesië. en Al snel heb ik een ojek (motortaxi) gevonden. Een korte rit langs de sawa brengt me naar Gallubakul. Hier ligt een tombe met een oppervlakte van maar liefs 5 bij 4 meter, en de grafsteen weegt niet minder dan 70 ton!

Ik vind het heerlijk om op een brommer door de sawa te crossen. Meestal ben ik lang genoeg om over de chauffeur heen te kijken en kan ik genieten van het uitzicht en de wind in mijn haar.

Ik ben verdwaald

En dan komt het moment dat mijn planning compleet in het honderd loopt. Ik wil naar Lai Tarung en de ojek brengt me inderdaad naar een ander traditioneel dorp. Aangezien de beschrijving uit de LP niet overeenkomt met hetgeen wat ik gezien heb, twijfel ik echter of ik wel in Lai Tarung ben beland (het kan natuurlijk ook dat de LP niet klopt). 

De bewoners kijken niet al te raar op van mijn komst en ik word al snel welkom geheten door de vrouwen en kinderen. In dit dorp maar ik kennis met de jeruk Bali, een citrusvrucht die ik ondanks zijn naam (Bali) nooit op Bali heb gezien... Het is een grote grapefruit, maar dan zoeter. De vrucht heeft de grootte van een voetbal. En het is lekker!

Een van de mannelijke dorpelingen laat me het dorp zien, en neemt me ook mee naar een huis wat nog in aanbouw is. Dit huis, wat plaats biedt aan meerdere gezinnen, bevindt zich boven op een berg. 

Het lijkt wel of het hele dorp in plateaus gebouwd is: na een stukje klimmen verschijnt er een nieuwe groep huizen, zijn er meer graven, maar blijk ik nog niet boven te zijn... Ik weet niet waar de man me heen brengt, maar ik geniet van de korte trekking die me onverwachts wordt aangeboden.

kleine sunda eilanden sumba
Uitzicht over het westen van Sumba

Eenmaal boven aangekomen geniet ik van het uitzicht. O ja, ik kwam voor een huis in aanbouw en niet voor het uitzicht en de rest van het dorp. De muren en het dak van de nieuwe woning staan er al, en wanneer ik ver door mijn knieën ga en voorover buig kan ik de woning in. De lage deuren houden de warmte buiten, maar zijn lastig voor lange Nederlanders.

3 april 2009

Swingen in de bus

Omdat het openbare vervoer niet overal al te best is, wil ik voor mijn laatste ochtend in west Sumba een auto huren. Ik kan het alleen niet eens worden met de eigenaar van het hotel over de prijs van het vehikel, en andere hotels bieden niet eens transport aan. Dan maar geen auto, ik huur wel een bemo. Deze minibusjes brengen bewoners van Sumba vanaf de markt via een min of meer vaste route terug naar huis, maar voor een paar tientjes kan ik het busje voor een halve dag charteren en bepaal ik de route.

De bemo waar ik in beland is een discobemo. De bas trilt en dreunt door het voertuig. Uiteraard komt Bob Marley langs, maar ook het Indonesische Ratu. Ik zing mee, ik kan het niet laten. Ik kan niet zingen en ik begrijp niet de hele tekst, maar het gaat om het idee. 

Traditionele kledij in het dorp Taramanu op Sumba eiland

De discobemo brengt me naar Tamaru, een dorp wat zo'n 4 kilometer van Waikububak ligt. Het dorp is vrij groot, en ook hier zijn er zowel tradionele huizen van stro en bamboe, als 'traditionele' huizen van golfplaat te vinden.

In tegenstelling tot in eerdere dorpen zijn er hier mannen die in traditionele kledij rondlopen. Een sarong, dik geweven, en een kris (dolk) op hun achterste. De mannen heten me welkom en laten me vol trots hun wapens zien. Het mais in dit dorp ligt niet op de graven te drogen, maar midden in het dorp liggen verschillende grote graancirkels. De vrouwen van het dorp vegen het graan van tijd tot tijd om, opdat het beter droogt. De kinderen van het dorp lopen met me mee, waarbij de oudere kinderen de kleintjes dragen. Volwassen kijken toe vanaf de veranda van hun huizen terwijl ze betelnoot kauwen. Een aantal kindjes is echter bang voor me, ze huilen.

Vanuit het dorp heb je een prachtig uitzicht op de azuurblauwe zee.

traditie sumba indonesie
Traditionele kledij in het westen van Sumba eiland

Een korte trekking naar Waigilla

De chauffeur van de bemo geeft me het advies om van Tamaru niet met hem naar het volgende dorp te gaan, maar door de rijstvelden de berg af. En zo ga ik te voet naar het dorpje Waigilla, een aangrenzend dorp onder aan de heuvel. De kinderen van Taramanu lopen met me mee naar Waigilla.

Onder aan de heuvel staat de bemo alweer op ons te wachten. Hij rijdt ons naar Praigoli. De chauffeur heeft de smaak te pakken en wil het tochtje afsluiten met een rit naar het strand, maar ik bedank en laat me terugbrengen naar het hotel.

's Middags neem ik de bus terug naar Waingapu.

Meer lezen over Indonesië

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry