home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
25/06/2018

Oost Sumba: Waingapu en omgeving

29 maart 2009, de dag dat ik naar Sumba zou gaan....

Helaas, mijn vlucht is gecanceld. Made meldt me dat ik een 'full refund' kan krijgen op m'n ticket (moest er nog eens bijkomen van niet!) en ik moet een nieuw ticket kopen voor de dag daarna. 

Helaas heb ik nu een dag minder op Sumba. Het blijft Indonesië... Ik laat me hierdoor niet uit het veld slaan. Het is niet anders. Ik heb nog steeds een week om te reizen op Sumba eiland en hier kijk ik erg naar uit.

30 maart 2009

Ik neem afscheid van mijn vrienden op Bali en ik vertrek met Ben naar het vliegveld. We zijn laat, het zal ook eens niet. In eerste instantie omdat ik 'dag' wil zeggen tegen Made, die ineens onvindbaar is. Vervolgens zijn we nog verder vertraagd omdat we geen taxi kunnen vinden. Ons hotel biedt weliswaar taxi service, maar aangezien Ben en ik behoorlijk koppig kunnen zijn en de taxi van het hotel twee keer zo duur is als een Blue Bird taxi, willen we gebruik maken van die laatste. De hotelmedewerker belt een taxi voor ons (of doet alsof) en na een paar keer vragen en nogmaals bellen komt er na een klein half uur dan toch een taxi. Iets minder dan een uur voor vertrek arriveren we bij de check in balie. Dag Bali, tot de volgende keer!

En zo vlieg ik naar Waingapu op Oost-Sumba voor een rondreis van 6 dagen over het eiland Sumba. Sumba is één van de vele eilanden die horen tot de Kleine Sunda-eilanden. Dit is de eilandengroep die zicht uitstrekt van Bali in het westen tot aan Timor (en het land Oost-Timur) in het oosten.

lombok vliegtuig
Uitzicht over Lombok en de Kleine Sunda-eilanden

De lucht is helder, en vanuit het vliegtuig hebben we een prachtig uitzicht over de Kleine Sunda-eilanden en Sumba. De Rinjani is gehuld in de wolken, dus helaas zien we die niet, maar wel de prachtige verlaten stranden in het zuiden van Lombok. En Sumba.

Ben stoot me aan, net voor Sumba. Heb je al een nieuwe bestemming uitgezocht voor volgende keer? Net als bij Sumba?

En dan herinner ik het me weer: in 2007, op weg naar Maumere op Flores, maakten we onverwacht (voor ons, niet voor de piloot) een stop op Sumba. Het kleine eiland met z'n desolate, bijna surrealistische landschap sprak me aan. Ik heb toen inderdaad uitgeroepen dat ik naar Sumba wilde, ook al wist ik toen nog niks van het eiland. Heeft dit voorval onbewust meegespeeld in mijn keuze om naar Sumba te gaan? Ik weet het niet. Maar hoe dan ook, ik ga naar Sumba!

Het oosten van Sumba eiland

Na ongeveer een uurtje vliegen, een bekertje water en wat kleffe hapjes landen we in Sumba. Naast de landingsbaan staat een aantal koeien. Wat als deze dieren de landingsbaan op hollen? Er is geen hekje of zo.... Ik moet er niet aan denken.

We lopen naar de kleine en zweterige aankomsthal. Sumba is warmer dan Bali, en het voelt ook droger! We zijn bijna de enige blanken, behalve wij tweetjes zijn er alleen een paar mensen die voor werk op Sumba zijn. We pakken onze tassen en gaan richting hotel.

Waingapu, de slaperige hoofdstad van Sumba

Waingapu, 't is niet echt een wereldstad. Er zijn niet zo veel noemenswaardige bezienswaardigheden. Maar omdat ik geen zin heb om een middagje door te brengen onder de AC, spoeden we toch naar buiten om iets te eten en iets te zien (?). 

Om eerlijk te zijn had ik qua eten op Sumba niet al te veel goeds verwacht, maar tot mijn grote vreugde is die zorg onterecht. In Waingapu zijn verschillende warungs te vinden, welke meestal beheerd worden door Javanen. En masakan Solo of makasan Semarang smaakt me prima!

waingapu kleine sunda eilanden
De haven van Waingapu: van Sumba naar de andere Kleine Sunda-eilanden

Na een hapje gegeten te hebben (en de nodige es jeruks gedronken te hebben) lopen we verder richting de haven. Veel wegen zijn er niet, dus verdwalen lukt niet. Onderweg worden we (met name ik) door iedereen begroet, er wordt naar ons getoeterd en gezwaaid. Wat een aandacht maar weer. Kindjes laten ons vol trots hun vliegers zien, en willen op de foto. Ik hou ervan om mensen te fotograferen, dus ik maak graag gebruik van hun verzoek. Coba lihat? En daar komt iedereen op me afgestormd om het zojuist geschoten plaatje te bewonderen. Een tafereeltje wat zich nog vaak zal herhalen.

In de haven van Waingapu ligt een klein aantal houten (vissers)boten, maar er zijn ook een paar boten van metaal. De boten zijn verroest, en zien er verder niet al te zeewaardig uit. Desalniettemin is er op een paar boten volop bedrijvigheid, mensen voeren hun waren af en aan.

Eten in Waingapu

Omdat ik het warm vind (en alweer dorst heb) stel ik voor om een kijkje te nemen bij een lokale warung, een eindje verderop langs de waterkant. Deze blijkt wanneer we dichterbij komen echter nagenoeg verlaten te zijn, op een paar mensen op een brommertje na. Men kan echter wel drank voor ons halen? Zo gezegd, zo gedaan. Men trekt er met het brommertje op uit, en even later wordt onze bestelling bezorgd. De gastheer maakt een praatje en voor de zoveelste keer valt het me op dat de gemiddelde Indonesiër de spelers van ons voetbalteam beter kent dan ik.

We laten het ons smaken en aanvaarden dan de terugtocht naar het hotel. Allerlei winkeltjes zijn nu ineens open, terwijl we op weg naar de haven geen koopwaar zagen. Blijkbaar duurt de tidur siang (het middagdutje) hier iets langer dan gebruikelijk?!?! 's Avonds eten we gewoon bij de kaki lima naast het hotel, we hebben beide geen zin om te lopen. 

31 maart 2009

Een excursie met de auto door het oosten van Sumba eiland

Onze pogingen om betaalbaar transport te regelen voor de volgende dag zijn enigszins gefaald, voor een dagje auto met chauffeur (zonder Engelstalige gids) zijn we 550,000 rp kwijt.

We hebben een aardige chauffeur, die veel weet van de omgeving. Hij houdt dan ook niet op met vertellen. Wanneer ik iets niet helemaal snap legt hij het uit. Toch nog een gids ;)

ikat sumba
Traditionele weverij op Sumba

Rende en de ikat

In het dorp Rende wordt veel ikat geweven. Dit is een speciale dubbelzijdige weeftechniek, waarbij de draden eerste geverfd worden alvorens men weeft. Dit uiteraard een stuk bewerkelijker dan gewoon een print op het doek plaatsen, zoals bijvoorbeeld bij batik gebeurt. Zowel de horizontale draden als de verticale draden (die dus in het weefgetouw gespannen zijn) worden zo geverfd. In het dorp liggen dan ook her en der draden te drogen.

Ikat is niet het meeste goedkope materiaal. Wanneer je bedenkt dat het proces van weven heel arbeidsintensief is, dan is dat ook niet zo vreemd. Verschillende vrouwen uit het dorp geven me uitleg bij het weefproces. Ik kan het niet laten om een mooi doek te kopen.

Al snel na de aankoop van mijn doek begint het te gonzen in het dorp. Binnen korte tijd lijkt iedereen te weten wat ik voor een aankoop gedaan hebt. Er wordt mij op het hart gedrukt dat het een bijzonder doek is, en dat ik een bijzonder persoon ben omdat ik Indonesisch spreek en geen toerist ben. De vriendelijkheid van de mensen is opvallend. Iedereen wil ineens een praatje maken. De chauffeur wakkert het gegons alleen maar aan. 

Gelukkig praat hij niet alleen over mijn aankoop in dit dorp, waardoor ik in andere dorpen relatief makkelijk kan rondlopen zonder dat me nog meer ikat wordt aangeboden. Want hoewel ik ikat erg mooi vind, hoef ik er niet perse mijn huis mee te behangen.

kampong sumba sunda-eilanden
Kampong Raya

Kampung Raya

Kampung Raya, de koninklijke kampong. Maar dan wel een kampong van een koning zonder veel luxe in zijn wijk.

Ook in dit dorp wordt ikat gemaakt, maar de kwaliteit is iets minder goed. De figuren zijn minder gedetailleerd. Bovendien kloppen de kleuren niet: er wordt soms gekozen om af te wijken van de traditionele kleurstoffen. Na het achterlaten van een kleine donatie bij de kepala desa mogen we vrij door het dorp lopen.

De tombes van Pau

In Pau zijn oude tombes te vinden. In de tombes liggen stoffelijke overschotten van de voorvaderen van de bewoners van de dorpen. Óp de tombes lopen kippen, ligt een enkele hond te slapen, of ligt de was te drogen of het mais.

De tombes worden duidelijk niet bewaakt door de slapende honden, maar wél door de figuren die uit hout of steen gehakt zijn. Soms stellen deze een mens voor, maar er zijn ook haviken en schildpadden te vinden.

Terug in de tijd: Kampong Kaliuda

In kampong Kaliuda is er nauwelijks elektriciteit, maar er hangen wel posters van allerlei popidolen aan de muren van de houten huizen. Mensen spreken geen Engels, en vaak geen Indonesisch, maar ze weten wel wie Robbie Williams is. Deze pronkt dan ook naast een poster van de meest recente verkiezing, of van de verkiezing daarvoor. Het ziet er niet naar uit dat de decoratie in huis frequent vervangen wordt.

Veel huizen zijn gedecoreerd met stierenhoorns. Deze hangen vaak naast de deur, maar soms ook net onder de plek waar je een dakgoot zou verwachten.


Traditionele graven in kampong Kaliuda

Ook dit dorp heeft weer een typisch bouwplan van huizen aan de buitenkant, met in het midden een aantal mooi gedecoreerde graftombes.

Pantai Kallala: strand in zicht!

Het strand van Kallala zou een paradijs voor surfers moeten zijn. Er is een restaurant, maar dit ziet er uit alsof het zijn beste tijd gehad heeft. Er staat echter wel een aantal surfboards, welke voor een prikkie te huur zijn. Ik ben echter geen surfer, en ik loop over het verlaten strand. Een klein paradijsje.

Op weg terug naar Waingapu regent het dat het giet. Regenseizoen of niet, het is geen wet van Meden en Perzen.

4 april 2009

En toen was ik alleen...

Na een aantal dagen de omgeving van Waikububak verkend te hebben ben ik terug in Waingapu.

Reisgenoot Ben vertrekt al vroeg in de ochtend naar Bali, ik reis echter in mijn eentje verder naar het oosten van de kleine Sunda-eilanden naar Kupang en Alor. Mijn vlucht gaat pas in de loop van de middag, dus ik heb alle tijd om alles in te pakken. Aangezien ik nooit veel kleren bij me heb, duurt dat niet lang. Maar dan?

Ik besluit naar de markt van Waingapu te gaan, welke niet ver van het hotel afligt. Wanneer ik langs een bank loop, wil ik kijken of de lokale ATM het doet. Gewoon omdat het kan. Maar helaas is dat niet mogelijk: mijn Nederlandse bankpas wordt niet geaccepteerd. Maakt niet uit, ik heb er rekening mee gehouden dat ik niet zou kunnen pinnen op Sumba, dus ik heb genoeg contacten bij me.

markt sumba
Tabakverkoop op de markt van Sumba

De markt van Waingapu

Ik vind het heerlijk om over markten te lopen en mensen te kijken. De bedrijvigheid, de producten, en geuren. Ik maak een praatje met diverse mensen, en neem plek bij een stalletje voor een es campur. Een drankje met ijsklonten, siroop, agar, wat vruchten en soms zelfs witbrood.

Behalve groente, fruit, vis en vlees wordt er op deze markt ook veel betelnoot verkocht. Wanneer ik net iets te lang naar een van de kraampjes kijk, trek ik net iets teveel aandacht van de verkoper. Ik ontkom er niet aan: ik moet proeven. Ai. Dit moment heb ik jaren weten te voorkomen... Ik stop een mengsel van noot, blad en kalk in mijn mond en voorzichtig kauw ik. Bah! Ik probeer de smurrie meteen uit te spugen, maar mijn mond is in luttele secondes al zodanig verdoofd dat dit geen gemakkelijke opgave is. Pas een hele tijd later ben ik van het getintel af.

Dit is de eerste én laatste keer dat ik een betelnoot in mijn mond heb gestopt ;)

Meer lezen over Indonesië?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry