home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
14/12/2018

Orang-oetans in Gunung Leuser NP

16 juli 2011

Vanuit het plaatsje Takengon in Noord-Aceh neem ik een bus naar Ketambe, in Centraal-Aceh. Ketambe is een dorpje wat ligt aan de rand van het Gunung Leuser National Park, een primair regenwoud waar onder andere orang-oetans leven. Mijn streven is om een van deze grote apen op Sumatra in het wild te zien!

Van Takengon naar Ketambe

Vanuit Takengon gaat er een directe bus naar Ketambe. Er gaat welgeteld EEN bus per dag, dus die wil je niet missen. En natuurlijk gaat net op dat moment de becak, de motor met zijspan, naar het busstation kapot! De chauffeur weet gelukkig de motor snel weer aan de praat de krijgen – maar helaas van korte duur. Ik bedank de beste man, en ga te voet verder. Met al mijn bagage. Wat was ook alweer het voordeel van reizen met een eigen duikuitrusting? Voordeel van een stad waar nooit toeristen komen is echter dat men op je wacht. Je wordt uitgelachen door iedereen, maar ach, dat neem ik op de koop toe.

Wederom verbaasd het me hoe comfortabel het vervoer in Aceh is (alles is relatief). De bus zit niet extreem vol, en mijn medepassagiers vragen regelmatig of het niet lastig is om in zo’n busje te zitten als je zo lang bent als ik. Ehhhhh, dat ga ik niet ontkennen. Het is dan ook lekker dat ik af en toe even de bus uit kan om mijn benen te strekken.


Mooie natuur bij Ketambe

De weg is over het algemeen redelijk, al slingert de weg wel behoorlijk. Af en toe komen we over stukken weg die niet verhard zijn, of is de weg weg door aardverschuivingen. Het landschap is erg groen, overal bossen en af en toe een klein dorpje. Het laatste deel van de rit zijn er ook geen dorpen: ik reis door het Gunung Leuser National Park. En dan ineens, zowaar een uur eerder dan verwacht, arriveer ik in Ketambe. Een klein dorp, wat met name bestaat uit een aantal guesthouses met kleine houten bungalows (hutjes) langs een rivier.

17 juli 2011

Ketambe

Op zoek naar orang-oetans 

Het zou mogelijk moeten zijn om zonder gids de orang-oetans te zien. Het zou mogelijk moeten zijn om zonder gids naar een waterval te klimmen. Ketambe zal mijn uitvalsbasis zijn voor een aantal mooie trekkings in het regenwoud van Sumatra.

Met zijn vijven, gewapend met GPS en kompas, gaan we op pad. Nadeel is echter dat de orang-oetans geen GPS-coördinaten hebben, en dat we de coördinaten van de waterval niet kennen. En dus lopen we uren en uren zonder beide te vinden.

oerbossen sumatra
Een bijzondere boom in het regenwoud van Sumatra

Het eerste deel van de wandeling die we maken is steil. Er is geen weg, en we moeten ons met handen en voeten vasthouden aan bomen en wortels om niet langs de gladde modder omlaag te glijden. Het is een zeer vermoeiende klim naar boven. En dan stuiten we ineens op een pad, en lopen we door verschillende akkerlanden van mensen en door meer bos. Een mooie wandeling. Maar toch de volgende keer maar gewoon met gids. Een ervaringsdeskundige kan helpejn bij het vinden van orang-oetans.

We zijn vies van het zweet en het kruipen door de modder. Wanneer we aankomen bij het guesthouse duiken we zo de rivier in.

18 juli 2011

Trekking met gids in Ketambe

En toen waren er nog maar twee. Of eigenlijk drie: een Aussie, ikzelf, en onze gids John.

Doel van onze wandeling is het spotten van wildlife. Stiekem hopen we natuurlijk op een ontmoeting met één of meerdere orang-oetans. Maar hoe groot is die kans eigenlijk? In Ketambe worden de beesten niet gevoerd, er is geen opvangcentrum of voedingsplatform.  Wilde dieren doen gewoon waar ze zin in hebben, je kan geluk hebben, maar je kan ook pech hebben.

We zijn nog niet van de verharde weg af, of we horen al verschillende zwarte gibbons. De gids stopt af en toe tijdens het lopen om te zien of hij meer dieren hoort of ziet. We lopen soms over een soort van pad, maar meestal is het niet meer dan een spoor wat ooit uithakt is. Af en toe is het even klauteren door een riviertje, of over een omgevallen boom, maar meestal is het pad redelijk te doen zonder hulp van je handen nodig te hebben. Het valt me op hoe dicht de begroeiing is, en hoeveel verschillende planten er op een klein oppervlakte te vinden zijn. Bovendien zijn er vele soorten paddenstoelen en andere schimmels te zien welke helpen het dode materiaal af te breken.


Een moeder orang-oetan met haar jong

Boven mijn hoofd zitten wilde orang-oetans!

Na iets meer dan een uur ziet John ergens hoog in een boom een orang-oetan. Althans, dat zegt hij. Hoewel ik niet twijfel aan zijn kennis, zie ik he-le-maal niks anders dan een hoop bladeren in de kruin van een boom. Het duurt zeker een paar minuten voordat ik de orang-oetan ook zie, het beest heeft zich goed verstopt. Het blijkt een moeder met een baby te zijn. De kleine orang-oetan is ongeveer een jaar oud en slingert zo nu en dan zelf van tak naar tak. Meestal zit het echter op de rug van de moeder.

We sluipen tot onder de boom waar de orang-oetans zitten. Onvoorstelbaar, wilde orang-oetans op nog geen 30 meter afstand (= de hoogte van de boom)! We gaan er rustig bij zitten, en blijven zo’n twee uur naar de beesten kijken. Saai? Echt niet!

Dan gaat de moeder een nest bouwen: het is tijd voor een siësta. Wij lopen verder, op weg naar de rivier voor lunch. Onderweg laat John ons een aantal lianenbomen zien: de lianen zijn begonnen met groeien om een boom, maar na jaren leeggezogen te zijn hebben de parasieten (de lianen) gewonnen en is de oorspronkelijke boom gestorven. Lianenbomen hebben dan ook een holle kern. Sommige lianen hangen vrij naar beneden: leuk om aan te hangen en je even Tarzan te wanen.

In de verte zien we een aantal Thomas leaf monkeys.

thomas leaf monkey sumatra
Aapjes in Gunung Leuser National Park

Watervallen in Gunung Leuser 

Tijdens de lunch is er de mogelijkheid om te zwemmen in een kleine waterval. We zijn het enige groepje met gids wat hier luncht, de waterval blijkt deel uit te maken van het ‘kamp’ waar mensen overnachten die een meerdaagse trekking doen.

Na de lunch gaan we op zoek naar meer dieren, maar redelijk tevergeefs. Het is warm, en veel dieren hebben zich teruggetrokken in hun nesten en holen. John blijft zijn best doen... Hoewel we geen dieren zien, zien we wel wilde gember, en verschillende prachtige bloemen.

Eind van de middag verlaten we de jungle en komen we weer uit op de verharde weg. Opluchting, ik voel het behoorlijk in mijn benen! Tijdens het laatste stukje van de trekking komen we alsnog verschillende apen tegen, eerst zien we verschillende Thomas leaf monkeys, en later nog een handje vol makaken.

Wanneer ik mijn sokken tegen lychees uit doe, blijkt dat is deze niet voor niks aan heb gehad. Er zitten er een paar op, jakkes. Maar beter op mijn sok dan op mij.

rivier gunung leuser sumatra
Nog meer badderen in de rivier

Overnacht in Friendship Guesthouse. Het maakt in Ketambe denk ik niet heel veel uit waar je verblijft, bijna alle guesthouses bieden vergelijkbare houten hutjes aan voor ongeveer 50.000 rp per nacht. Als je de kans hebt zou ik wel kiezen voor een van de guesthouses die grenst aan de rivier, zodat je 's middags lekker kan zwemmen. (Ik zou als vrouw echter niet in bikini gaan, maar een sarong aanhouden.)

Opnieuw naar Gunung Leuser NP

Na een bezoek aan Lake Toba ga ik opnieuw naar het nationale park, maar nu naar de omgeving van Bukit Lawang in het noorden. Dit is de plek waar de meeste toeristen het park bezoeken.

26 juli 2011

Van Lake Toba naar Bukit Lawang

In Parapat bij Lake Toba is het mogelijk om een charter te regelen naar Bukit Lawang. Dit is iets duurder dan wanneer je met het openbaar vervoer reist en verschillende keren overstapt, maar het voordeel van deze trip is dat we dezelfde dag nog Bukit Lawang bereiken, ik anders en nacht extra in Medan zou moeten blijven.

Ik heb pech met de chauffeur. De man is niet aardig, en rijdt als een gek. Hij wordt verschillende keren boos en ongeduldig wanneer ik zijn commando’s niet snel genoeg vanuit het Indonesisch naar het Engels vertaal. Bovendien blijkt de charter niet rechtstreeks naar Bukit Lawang te gaan, zoals afgesproken, maar via het centrum van Medan en het vliegveld, wat ruim 2 uur om is.... En wanneer een Kroaatse de omweg via het vliegveld wilt gebruiken om snel een ticket te kopen, wordt de chauffeur boos op mij (?) omdat de weg nog lang is. Ja hallo, kan ik er wat aan doen dat hij niet de kortste weg neemt?!?! En geheel tegen mijn principes zeg ik hem dat ook! (Indonesiërs bewaren normaal altijd hun geduld, maar aangezien deze man dat niet doet, vind ik dat ik dat ook niet hoef.)

Het stuk tussen Medan en Bukit Lawang is een erg mooie rit. De weg gaat via plantages met palmen (voor palmolie), en overal zijn mensen druk aan het werk op het land.

bukit lawang gunung leuser
Het dorpje Bukit Lawang in Gunung Leuser

Bukit Lawang

De apen kijken toe als ik me was in de rivier

Tegen de avond bereik ik Bukit Lawang. Het guesthouse wat ik gereserveerd heb ligt een stukje van de weg af, en wanneer ik daar na ruim een kwartier lopen met al mijn bagage aan kom ben ik doorweekt van het zweet. Bah! Mijn hutje ligt echter aan het water, en ik neem een verfrissend bad in de rivier. Tot mijn grote verbazing zie ik al snel een paar aapjes aan de overkant van het snelstromend water. En voor ik er erg in heb loopt er een groep van zo’n 20 apen aan de overkant!

27 juli 2011

Orang-oetans in Bukit Lawang

Net als heel veel anderen ga ik naar Bukit Lawang om aapjes te kijken. En daarmee bedoel ik niet de makaken die ik de vorige avond al gezien heb, maar de orang utans. Deze heb ik weliswaar gezien aan de andere kant van het Gunung Leuser National Park, maar mijn reisgenoot nog niet.

Na een kaartje gekocht te hebben bij het kantoor van het park, steek ik met een klein bootje de rivier over. Aan de overkant is het een klein half uur klimmen om bij het voederplatform te komen.


Orang-oetamn bij Bukit Lawang

Het voederplatform van Bukit Lawang

Ik weet niet precies wat ik verwacht had van het rehabilitatie centrum in Bukit Lawang, maar in ieder geval NIET hetgeen wat ik gezien heb! (Misschien iets vergelijkbaars met Semonggoh in Borneo, Maleisië?) Het platform ligt heel dicht bij de tribune waar de bezoekers kijken hoe de apen gevoerd worden. Er staan veel mensen te kijken, en veel mensen praten hard en kinderen schreeuwen. Maar even nadat een ranger met een stok op het platform slaat, komen de eerste apen al. De apen krijgen allereerst een mok met (suiker)water. Het kan aan mij liggen, maar het heeft de avond ervoor nog geregend en er moet zat drinken in de jungle zijn. (Of in de rivier.) Dan krijgt de aap een grote tros bananen, ook deze worden in de hand aangegeven. Worden deze apen ooit ‘wild’ op deze manier en leren ze hier om een eigen leven in de jungle op te bouwen? De jonge aapjes die met de moeders meekomen wennen op deze manier ook meteen aan mensen. Heel raar.

Nadat de orang-oetans klaar zijn met hun maaltje en weer in het bos verdwijnen, komt een aantal Thomas Leaf Monkeys de restjes opeten.

jonge orang-oetan bij voederplatform
Een jonge orang-oetan bij het voederplatform

Net voor het eind van de voedertijd verschijnt er nog een moeder orang-oetan met een jong. De verzorgers klimmen weer terug op het platform, en laten ook deze aap drinken uit de beker en bananen eten. Mijn mening: als je apen toch leert om uit een beker te drinken, leer ze dan meteen klokkijken zodat ze op tijd zijn voor de maaltijd! En dan moeten alle bezoekers weg zodat de apen in alle rust ‘wild’ kunnen worden.

Tubing in Bukit Lawang

Ik loop nog snel een rondje door het stadje Bukit Lawang, en eigenlijk is het best een leuke plek. Er rijden geen auto’s, alleen enkele motoren. Er zijn veel guesthouses en restaurantjes, maar alles is redelijk kleinschalig. De rivier loopt als een rode draad door het dorp heen, en op verschillende plekken kun je binnenbanden van een tractor huren en je zo stroomafwaarts door de rivier laten sleuren. Deze activiteit doet me erg denken aan het tuben in Vang Vieng, Laos!

ontbossing sumatra
Ontbossing in Sumatra: oerbossen moeten plaats maken voor palmplantages

Ontbossing op Sumatra

Na de lunch word ik door het guesthouse naar het busstation gebracht, waar ik een minibus naar Medan neem. Het valt me op dat er ineens hectares met palmen verdwenen zijn, en op andere plekken is men nog druk bezig om delen van de plantage met de grond gelijk te maken. Wat gaat dat snel.... Ik hoop dat de grond voor nieuwe plantages niet uit de jungle gewonnen wordt – maar ondanks dat Gunung Leuser een National Park is, vindt er nog altijd (illegale) ontbossing plaats.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry