home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
14/12/2018

Aceh

14 juli 2011

Met de bus door Aceh

’s Ochtends in alle vroegte verlaat ik Pulau Weh, en neem ik de slowboat naar Banda Aceh. Deze ferry is niet veel langzamer dan de snelle boot, en is een stuk stabieler. Bovendien zijn er meer duikers die dezelfde dag vertrekken, en het is wel zo gezellig om allemaal in hetzelfde schuitje te zitten ;)

Hoewel het tijdens mijn verblijf op Pulau Weh bijna continu regende (en ik met een tas vol klamme spullen reis) is het ineens droog! Ik zoek dan ook een plaatsje op het dek, maar al snel verlaat ik de zon en ga ik in de schaduw liggen. Lekker. Bovendien is er op de boot een bar, waar voor schappelijke prijzen ‘ontbijt’ (lees: lokale zoete snacks) geserveerd wordt.

Na twee uur kom ik aan in de haven van Banda Aceh, waar ik een bemo naar het busstation neem. De directe bus naar Takengon heb ik (uiteraard) gemist, en dus neem ik rond het middaguur een bus naar Bireuen. Dit ligt aan de weg naar Medan, dus ik reis nog een stukje met de twee Aussies van Lumba Lumba samen die naar Medan gaan.

De weg naar Bireuen is erg mooi. Eerst rijden we door (palm)bossen, door de bergen, langs kleine dorpen en vervolgens wordt de weg vlakker en komt de zee weer in zicht. Het vlakke landschap wordt met name gebruikt om rijst te verbouwen, en overal zijn mensen in de weer op het land. Ook lopen er velen kippen, schapen, geiten, koeien en honden over de weg. Het valt me op dat er langs de weg niet alleen vele moskeeën staan (dit is normaal in Indonesië), maar dat er ook veel Islamitische scholen en universiteiten zijn. Namen staan niet alleen in het Indonesisch aangegeven, maar ook regelmatig in het Arabisch. In Aceh leven veel mensen volgens de regels van de Sharia. Gedurende de rit trek ik dan ook snel een shirtje met mouwen aan over mijn T-shirt – wel zo netjes.

nachtmarkt van Bireuen
De nachtmarkt van Bireuen

Vlak voor Bireuen vragen de Aussies zich af waar ik ga verblijven. Ik heb geen idee!

Op het busstation wordt mijn vraag echter snel beantwoord: een becak (motor met zijspan) kan me wel naar een losmen brengen. Of wil ik meteen door naar Takengon? Omdat het al bijna donker wordt besluit ik in Bireuen te blijven.

Bireuen

Bireuen is groter dan ik gedacht heb, er zijn vele winkeltjes en er is zelfs een aantal pinautomaten! De kamer waar ik verblijf in Losmen Fajar stelt echter niet veel voor: het is een typische Indonesische losmen, en mijn kamer heeft weliswaar twee bedden, maar geen beddengoed en ook geen raam. Wel een eigen badkamer met mandi en hurktoilet, en wat schimmels en andere niet-determineerbare levensvormen.

Toeristen zijn zeldzaam

Wanneer ik ’s avonds een rondje door het stadje loop, blijkt dat men duidelijk niet gewend is aan buitenlanders. Ik word overal nageschreeuwd, krijg continu vervoer aangeboden, of zakken met kilo’s van het een of ander wat ik nooit in mijn eentje op zal krijgen! (Dingen als 20 kilogram uien, of 2 kilogram kroepoek.) Het enige vrouwtje zonder hoofddoek vertelt me waar ik hoe laat naar de kerk kan, en wanneer ik vertel dat ik naar Takengon vertrek weet ze me te vertellen dat dezelfde priester de dienst voorzit. Tja.

sate warung aceh
Sate eten in de warung

Mijn maaltijd bestaat uit een rijst met eend en heel veel rundersate. Lekker. Het vrouwtje doet er alles aan om me zo lang mogelijk te laten blijven: ik trek klanten.

15 juli 2011

Bireuen in de ochtend is een stuk rustiger dan Bireuen ’s avonds. Het tentje waar ik eigenlijk had willen eten is er niet, en dus moet ik op zoek naar een andere plek waar ontbijt geserveerd wordt. Uiteindelijk wordt het een soort van gado-gado, maar dan net anders. Geen idee wat ik eet? Eigenlijk is het best spicy als ontbijt... Maar met een kop thee van de buren laat ik het me smaken.

De binnenlanden van Aceh

Dan neem ik een minibus naar Takengon. Ik heb geluk: het grootste deel van de reis blijft de plek naast me leeg. Handig, want Indonesische minibussen hebben meer bankjes dan Nederlandse bussen waardoor ik dus meestal met mijn benen in mijn nek zit. Het laatste stukje van de reis gaat echter op zijn Indonesisch: we zitten met zeventien man in een busje voor acht personen.

beschadeging weg aceh sumatra
Beschadigde wegen in Aceh

De weg van Bireuen naar Takengon is prachtig! De weg slingert omhoog tussen de bergen, en soms weer terug omlaag. En soms is de weg ineens weg! Door hevige regenval zijn delen van de weg weggeslagen. Op verschillende plekken is men druk bezig om de schade te herstellen. Ik kijk eens naast me naar beneden, en ik hoop dat de weg niet verder afbrokkelt terwijl ik er op rijd. De afgronden zijn steil.

Takengon

Na ruim drie uur in de bemo word ik afgezet bij Hotel Mahara in Takengon. De kamer kost ongeveer 15 euro, inclusief ontbijt. Na mijn nachtje Bireuen betaal ik graag iets meer: deze kamer is schoon, er is beddengoed, en soms warm water. Mijn eerste warme douche in een week – wat lekker is aangezien Takengon best fris is.

meer van Takengon aceh
Het meer van Takengon

Na een late luch (veel dingen zijn dicht in verband met het vrijdagmiddaggebed) verken ik het stadje. Ik word veel nageschreeuwd (hello mister!), er wordt naar me getoeterd, en ik heb geen zin iedereen vriendelijke terug te groeten. Tot dat er een meiske stopt die me een lift aanbied achter op haar motor. Ze wil haar Engels oefenen... Voordeel van de lift is dat ik meteen bevestiging heb dat ik de goede kant op loop: ik wil het meer bezoeken dat naast Takegon ligt. En hoewel het ding 23 kilometer lang is, kun je het best kwijt zijn ;)

Het meer van Takengon

Langs het meer zijn verschillende boeren aan het werk op hun land. Er worden onder meer uien verbouwd. Ook lopen er karbauwen en paarden rond. Aan de rand van het meer worden waterhyacinten gekweekt, en zijn er mensen aan het vissen en op zoek naar garnalen. Het meer ligt ingesloten tussen verschillende bergketens, wat het plaatje compleet maakt.

wandelen bij takengon sumatra
Wandelen bij Takengon

Na een prachtige wandeling van een paar uur langs het meer en door de velden loop ik terug naar de drukte van de stad van Takengon. Ik neem een kijkje op de lokale markt, alvorens ik terug keer naar mijn hotel.

Ik verblijf in hotel Mahara. Typisch Indonesisch hotel, geen overbodige fratsen. De ligging is echter centraal, het ontbijt is lekker en de bedden liggen heerlijk! De volgende morgen reis ik verder naar Ketambe.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry