home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
25/03/2019

Lattakia

 

26 december 2010

Aangekomen in Lattikia maak ik een kort rondje door de stad. Het hotel waar ik verblijf ligt aan het centrale plein van de stad, dus logischerwijs begint mijn wandeling daar. Op het plein staat een standbeeld van al-Assad, en er is een aantal fonteinen met fraai tegelwerk. Het merendeel van de fonteinen doet het echter niet.


Het centrum van Lattakia doet mediterraans aan

De wijk tussen het plein en de zee wordt ook wel de Amerikaanse wijk genoemd. Het straatbeeld heeft inderdaad minder weg van dat van een Arabische stad dan elders, en er zijn zowaar verschillende internationale winkelketens. Tevens zijn veel van de mensen (met name de vrouwen) minder conservatief gekleed. De verkeersgekte blijft echter.

De kust van Lattika is niet heel boeiend. Er is een grote haven voor containerschepen, iets waar Lattakia haar welvaart aan te danken heeft. Maar echt uitzicht op zee heb je hier in de stad niet, behalve dan die glimp zee wanneer je door de hekken en tussen de schepen door staart. 

Het Nationale Museum van Lattika is helaas dicht, er wordt gerenoveerd. Ik mag echter wel een rondje door de tuin maken, waar een aantal fraaie beelden en oude tombes staat.

27 december 2010

Qa’alat Salah ad-Din

Helaas, ik loop naar het foute busstation van Lattika.... Minibussen naar al-Hafa vertrekken niet vanaf het minibusstation, maar vanaf het grote busstation (Pullman station) nabij het treinstation. Voordeel van deze omzwerving is echter wel dat ik een heel ander stukje van Lattika te zien krijg: een stukje stad met veel handel, met name in groenten, fruit, en vlees. Dode dieren hangen overal uitgestald, en de geur is niet altijd even fris. De kippen die levend tentoongesteld worden stinken overigens ook.

Wanneer ik eenmaal onderweg ben en in de goede bus zit, ben ik zo in al-Hafa en uiteindelijk in Qa’alat Salah ad-Din.

Qa’alat Salah ad-Din is een van de oude kastelen van de voormalige kruisvaarders. Het kasteel ligt op een steile helling, en de weg erheen is prachtig. Ook het uitzicht vanaf het kasteel is overweldigend. Het kasteel wordt omringt door een aantal stevige verdedigings muren, met op strategische plekken een aantal torens om de vijand reeds van ver te kunnen zien naderen. Deze toren zijn via smalle trappen te beklimmen, wat zeker de moeite is. Binnen de muren liggen verschillende kerken en moskeeën, en ook een verzonken cysterne met een goede echo.

In de toren van de dochters zit een klein café, en de eigenaar hiervan heeft jaren als gids gewerkt en kent het kasteel door en door. Hij raadt ons aan om ons bezoek aan het kasteel niet te beperken tot het bovenste deel van het kasteel, de inner courtyard, maar om ook de oude Byzantijnse kerk in de outer courtyard te bekijken. Het is nogal een klim om er te komen, het smalle paadje loopt bijna verticaal naar beneden en is rijkelijk begroeid met distels (groter dan ikzelf), rozenstruiken, en andere planten met gemene doorns. Maar het is de weg door de wildernis waard, het uitzicht is inderdaad fenomenaal. En hoe raar het ook klinkt: als je een dergelijk onbegaanbaar pad moet overwinnen om op je bestemming te komen, dan voel je je bijna een ontdekkingsreiziger en waardeer je hetgeen je gevonden hebt automatisch meer.


De ruïnes van Qa’alat Salah ad-Din

28 december 2010

Ugarit (Ras Shamra)

Net ten noorden van Lattikia liggen de oude ruïnes van Ulgarit, welke dateren uit de 20ste - 18de eeuw voor Christus. Ooit was deze stad een internationale handelsstad, en een van de oudste alfabetten ter wereld stamt uit deze stad. Het betreft een Semetisch alfabet uit de 14de – 13de eeuw voor Christus.

Tegenwoordig zijn met name de fundamenten van de stad nog maar zichtbaar, maar aangezien er duidelijke borden bij de site staat is het toch redelijk mogelijk om een beeld te vormen van hetgeen wat je ziet. Verder valt op dat de site vooral heel erg groot en uitgestrekt is, en om elk heuveltje is wel weer een nieuwe hoop stenen te zien.

Net buiten de site is een tweetal eetstalletjes waar je kan lunchen na een bezoek aan de site. Ik heb gegeten bij het linkerstalletje. Voor Syrische begrippen is de maaltijd niet goedkoop (ongeveer 8 euro per persoon), maar daar heb je dan wel een overheerlijke gegrilde vis, een kip, aardappelschijfjes, brood, een kaasje, humus, verse salade, drankjes en sinaasappels voor.

Tetraportis

Lattikia is een oude Romeinse stad, maar tegenwoordig is daar niet veel van over. Wel is er volgens de kaart in de Lonely Planet een oude Tetraportis... Na een wandeling vanaf de promonade bij de haven, langs de Latijnse kerk en allerlei smalle winkelstraatjes kom ik bij de tetraportis – welke absoluut geen bezoek waard is! (Of misschien ben ik ter verwend na het zien van andere Romeinse overblijfselen in de region, als Apamea, Palmyra, Baalbek en Bosra.)

Accommodatie in Lattakia

Ik overnachtte in Riyad hotel aan het centrale plein. Hoewel het plein overdag heel druk is, heb je ’s nachts niet echt last van het verkeer. Wel word je ’s ochtends om 5 uur wakker van de moskee aan de overkant. Kamers kosten US$ 30 voor een twin room met eigen badkamer en hebben een balkon (althans die van mij, aan de voorkant). Ontbijt is niet inbegrepen. 

Nadeel aan de kamer is de lage badkamer: ik kan er niet rechtop staan zonder met mijn hoofd het plafond te raken! Dit geldt gelukkig niet voor de rest van de kamer.

Vervoer tussen Syrië en Libanon

Vervoer van Lattakia in Syrië naar Tripoli in Libanon valt een beetje tegen: de grens is weliswaar open, maar er rijden geen bussen. Servicetaxi’s kosten SRP 500 pp, en daar komt nog een exit tax van SRP 600 bovenop. Ik heb de pech dat de taxi na ruim een uur wachten nog steeds geen extra passengier heeft.... de prijs voor het hele vehikel bedraagt SRP 2000.

Meer lezen over Syrië en Libanon?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry