home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
15/09/2019

Hama

 

Hama 2009

30 december 2009

Vanuit Aleppo naar Hama is maar een klein stukje met de bus. Er zijn zeer veel maatschappijen die die kant op gaan, dus je hoeft nooit lang te wachten. Binnen een paar uurtjes sta ik dan ook in deze onbekende stad.

Een taxi brengt me naar het hotel (Noria Hotel), waar ik eind van de middag aankom. Het hotel is een heerlijk koloniaal hotel (normaal vind ik koloniale hotels niet heerlijk) waardoor je je echt terug waant in de tijd. Het hotel wordt echter compleet opnieuw ingericht, geen idee dus hoe het er nu uit zal zijn. De bedden service zijn echter goed.

Hama is een stad met veel oude huizen, maar een groot aantal daarvan zijn tijdens de revolutie verwoest. Het een en ander staat echter nog overeind, en de stad heeft sfeervolle smalle straatjes. Ook zijn er verschillende antieke watermolens te zien. De citadel van Hama is echter niet veel meer dan een berg met een paar stenen erop, en het loont absoluut niet de moeite om deze te gaan bezoeken, laat staan te beklimmen.

's Avonds op weg naar eten kom ik echter tamelijk bedrogen uit: ik heb moeite om een plekje te vinden waar je lekker kan eten. Wel kom ik heel veel winkeltjes tegen met de meest vage producten! Uiteindelijk wordt het een restaurant bij een aantal van de oude watermolens van de stad (vlakbij het hotel), maar daar beland ik pas na een paar uur door de stad geslenterd te hebben. Ehhh.... Het eten is best redelijk, maar het restaurant is alles behalve sfeervol.

31 december 2009

Bij een guesthouse aan de overkant van het hotel heb ik een auto geregeld naar Krak des Chevalier, een groot en beroemd kasteel niet ver van Hama. Op weg naar het kasteel toe zal er bovendien de mogelijkheid zijn om nog wat bezienswaardigheden te bezichtigen, wat aantrekkelijker klinkt dat de hele lange reistijd en de vele keren overstappen met de bus. Even luxe doen dus!

Musyaf

Musyaf is een kasteel ongeveer halverwege op de weg tussen Hama en Krak. Hoe oud het kasteel is, is niet precies bekend. De oudste verhalen van het kasteel dateren echter uit het begin van de 12de eeuw, toen het kasteel in handen kwam van de kruisvaarders.

Het kasteel is geweldig. Je loopt via smalle gangetjes en trapjes het kasteel binnen, en je hebt het gevoel dat je heerlijk kan verdwalen in het kasteel. Af en toe kom je iemand tegen, maar het is overwegend erg rustig. Een deel van de weg die je bewandelt is slechts schaars verlicht, en de donkerte is alleen maar sfeerverhogend.

En als je dan eenmaal helemaal boven bent, dan heb je een prachtig uitzicht over de bergen en de omgeving.

Krak des Chevalier

Krak des Chevalier is een van de grootste en bekendste kastelen van het Midden-Oosten. Helaas is dit kasteel, zeker voor Syrische begrippen, ook vrij toeristisch. Er zijn dan ook verschillende tourgroepen die samen met mij naar binnen willen.

Het eerst bekende fort op de plaats van Krak dateert uit 1031, en is gebouwd door de emiraat van Homs. Sindsdien is er alleen maar bijgebouwd en uitgebreid, het kasteel is massaal. Er is eigenlijk spraken van een binnenmuur en een buitenmuur, en het is mogelijk om over een groot deel van deze buitenmuur te lopen. Je waait soms bijna weg, maar je hebt wel een prachtig uitzicht over de vallei en de bergen.

Het binnendeel van het kasteel is ook zeer groot, met verschillende kerken (inclusief preekstoelen), stallen, woonruimtes, keukens enzovoort. Prachtig!

Four Noria's

Terug in Hama besluiten we een kijkje te nemen in het 'Four Noria' restaurant. Het is oudejaarsavond, dus een etentje op een bijzondere lokatie klinkt als een plan. Aangekomen bij het restaurant, wat uitzicht biedt over de rivier en fraai verlichte waterwielen, heb ik spijt dat ik mijn camera niet mee heb. Terug naar het hotel dan maar!

Langs de rivier loop ik terug naar het hotel, om daar te komen moet ik onder het badhuis door en dan door een smal straatje met mooie traditionele huizen. Wanneer de poort naar de noria's open staat, wil ik om het hoekje kijken. De bewaker van de waterwielen ziet me en nodigt me uit om binnen te komen.

En zo beland ik op een hard bankje, ergens naast een paar antieken wielen. Er is een ketel en er is thee, en eigenlijk is het helemaal niet zo koud hier buiten onder zo'n zeiltje. De bewaker is erg aardig, en met handen en voeten houden we een soort van gesprek.

Na de thee haal ik mijn camera en keer ik terug naar het restaurant. Er is geen feestje voor de jaarwisseling, er zijn niet al te veel mensen, maar het eten is formidabel en het uitzicht nog beter! En de jaarwisseling? Ach, BBC news laat een klok zien. Jippie.

1 januari 2010

Azem Palace

Tijdens mijn laatste ochtend in Hama wil ik graag even gedag zeggen tegen mijn 'vrienden' bij de Noria - dit had ik hun tijdens de thee de vorige avond beloofd. Wanneer ik echter onder het badhuis door het smalle straatje inloop naar de achterkant van de wielen, blijkt de poort gesloten te zijn. Jammer.

Wanneer ik door het grappige wijkje loopt, kom ik uit bij het Azem Palace, een oud Otomaans woonhuis. In het Azam Palace staan verschillende gebruiksvoorwerpen tentoongesteld, zoals porseleinen borden en verschillende vazen. Wanneer ik echter denk dat dit het enige is, wacht me een aangename verrassing: er is ook een boven. De huizen zijn gebouwd rondom een typische patio (rondom meerdere patio's), en veel van de vertrekken zijn ingericht en te bezichtigen. Poppen beelden het oude leven uit. Meubels en plafonds zijn prachtig bewerkt, net als enige oude spiegels. Helaas is het echter niet toegestaan om foto's te maken. :(

Begin van de middag reis ik per bus terug naar Damascus. De cirkel is rond.

Hama 2010

22 december 2010

Na bijna een jaar ben ik terug in Hama. Het was oorspronkelijk niet mijn plan om twee jaar na elkaar naar Syrie te gaan, maar aangezien mijn vlucht naar Libanon is verplaatst heb ik ineens dagen ‘over’. En aangezien er nog genoeg dingen in Syrië zijn die ik nog niet gezien heb....

Hama is een leuke stad, vrij compact, en er zijn niet veel toeristen. Op de souq (markt) van Hama zijn dan ook niet de gebruikelijke souvenirs te vinden, maar het is wel een gezellige plek om even over heen te lopen. Bovendien heeft Hama een aantal oude watermolens, de zogenaamde Noira’s, welke nog dateren uit de 13de eeuw. Helaas zijn de molens (de hele stad trouwens) het grootste deel van mijn verblijf gehuld in een dichte mist. Balen!

23 december 2010

Apamea

Apamea is een oude Romeinse stad in de buurt van Hama. Je kan er met een tour naar toe, maar het is ook met het openbaar vervoer prima te doen. Helaas gaat de minibus niet rechtstreeks, maar binnen tien minuten ben ik overgestapt en zit ik in de volgende rijdende minibus.

De mist van de vorige avond is helaas niet verdwenen, en tijdens de rit naar Apamea neemt de mist alleen maar toe. De wandeling vanuit het dorp naar de oude site toe is dan ook een beetje een misterie, het is lastig te zien welke kant je op moet. Want bordjes, tja, het is en blijft Syrië!
Na een kleine klim de heuvel op beland ik in de resten van een amfitheater. Een oud vrouwtje zoekt kruiden, en wat kinderen roepen vanaf een afstandje naar me. Van de bekende theaterbankjes zijn slechts wat resten over, de meesten zijn inmiddels niet meer dan wat stenen welke her en der door het landschap verspreid liggen. De vorm van het amfitheater is wel nog altijd zichtbaar als een kom in de heuvels.

Na nog een eindje verder gestapt te hebben door de velden, kom ik aan bij het meest prominente deel van de site: een kilometerslange colonnade. Door de mist is het eind van de weg niet te zien, en het is moeilijk om de omvang van de site in te schatten. Het gaat maar door en door en door.

Aan weerszijden van de kolonnade zijn bovendien verschillende andere structuren te onderscheiden. Zo zijn er resten van een oude markt (agora), is er een tempel gewijd aan Bacchus, en is er een oud Byzantijns badhuis.

Aan het eind van de colonnade huist de opzichter van het complex. Hij nodigt me uit voor een heerlijk kopje zoete thee. Bij de kachel is het lekker warm, dit in tegenstelling tot de kou en de mist buiten.

Voordat ik terugkeer naar Hama breng ik eerst nog een bezoek aan het mozaïekmuseum in het dorp. Er liggen een paar grote en imposante mozaïeken, waarvan de meeste gewoon verplaatst zijn van boven op de heuvel naar beneden. Er zijn afbeeldingen van verschillende dieren en gedetailleerde mensen, rijkelijk versierd met verschillende metrische figuren en teksten in het Grieks. Tevens is er een klein aantal Romeinse zuilen in het museum te zien.

24 december 2010

Het is vrijdag, en de vrijdag is in het islamitische Syrië niet echt de ideale dag om per minibus ergens heen te gaan: op veel trajecten is de frequentie aanzienlijk lager. Bovendien wil ik ergens heen waar überhaupt geen bussen komen, en dus besluit ik om maar gewoon een toertje bij het hotel te boeken. Echt duur is het niet (SRP 350 pp).

Beehive Houses

Ten oosten van Hama in de woestijn liggen verschillende dorpen met zogenaamde Beehive Houses. Dit zijn bouwwerken van zand en leem, die zoals de naam doet vermoeden gebouwd zijn in de vorm van een soort bijenkorf. De huizen hebben een kleine opening als deur, en er zijn geen ramen. ’s Zomers blijft het heerlijk koel in de huizen, en ’s winters is het er redelijk warm. De huizen doen Afrikaans aan. Tegenwoordig kiezen echter meer en meer mensen van de regio ervoor om de traditionele Beehives te vervangen door woningen van beton. De oude Beehives dienen soms als voorraadhok, of als stal voor schapen, kippen, of ezels.

Een vrouwtje laat trost haar huis zien, en uiteraard mag ik het gastenboek tekenen. Een buurjongetje van een jaar of 12 verplaatst een grote tractor, zodat we beter foto’s kunnen maken. Zijn vader moedigt hem vol trots aan.

Qasr ibn-Wardan

Het eigenlijke doel van de trip zijn niet de Beehives, maar het woestijnkasteel Qasr ibn-Wardan. Het kasteel heeft in de loop der tijd vele functies gehad, zo was het een kasteel, de woonplaats van een gouverneur, een klooster, en nu staat het leeg. De wachter van het kasteel leidt ons echter vol enthousiasme rond en wijst op bijzondere details, iets wat hij doet in het Arabisch en met veel handgebaren – zijn Engels is minimaal.

De muren van het kasteel staan nog heel redelijk overeind, en zelfs de bovenverdieping is grotendeels intact. Het is mogelijk om omhoog te klimmen en te genieten van het weidse uitzicht over de woestijn. Wat een leegte! In de Byzantijnse kerk zijn nog verschillende kruizen te zien, en in het voormalige badhuis staan nog de muurtjes die de verschillende vertrekken van elkaar moest scheiden. Op de binnenplaats staan verschillende oude molenstenen. Ook de verschillende arcades staan nog fier overeind, ook deze zijn op sommige plekken fraai gedecoreerd.

En na afloop van de rondleiding is er koffie die ruikt naar kardemom.

Hama museum

Rond lunchtijd is de tour voorbij, en zijn we terug in Hama. Na gegeten te hebben wil ik naar het Hama museum, een klein museum waar verschillende dingen uit de regio tentoongesteld zijn. Dit beginnende bij het stenen tijdperk, tot de Islamisering van de regio.

Op weg naar het museum kom ik langs een moskee, en langs de overdekte markt. Wanneer ik foto’s wil maken van een onthoofde kameel (alleen het hoofd hangt op als een of andere trofee) word ik door de slager in kwestie uitgenodigd voor een kop thee. Met handen en voeten babbelen we over van alles en nog wat. Syriërs zijn zo gastvrij!

Dan door naar het museum, waar eigenlijk niemand meer is. Ik heb slechts een uur tot het museum sluit, maar dat blijkt voldoende te zijn om een aardige impressie van de collectie te krijgen (al mis ik de tijd om alle bordjes te lezen). Een leuk museum, echt een aanrader.
De weg naar het hotel is weg, en zelfs de Noira’s van Hama zijn weg als ik uit het museum kom. Wat een mist weer! Jammer, ik had graag nieuwe foto’s van de watermolens gemaakt.

25 december 2010

Het is kerst, maar eigenlijk merk je daar in Hama weinig van. Er zijn wel wat kerstbomen, een enkele verkoper heeft zich verkleed als kerstman, maar daar is alles mee gezegd.

Ik besluit dat ik deze kerst door wil brengen in de Death Cities, welke ongeveer halverwege tussen Hama en Aleppo liggen. De bekendste steden heb ik vorig jaar reeds bezocht, en nu wil ik naar Jerada en Ruweiha.

Lees mijn blog over de Dead Cities vanuit Aleppo.

Jerada

Officieel stoppen de bussen naar Aleppo niet langs de weg, maar na een beetje soebatten is het dan toch gelukt: ik mag halverwege uitstappen! Dat scheelt een hoop tijd. En zo beland ik in het dorp Babila. Maar waar is de oude verlaten stad?

Na een paar keer de weg te hebben gevraagd, kan de wandeling naar de stad beginnen. Het landschap in deze regio lijkt nog het meest op een maanlandschap, er is niet veel meer dan keien, stenen, en keien. Het landschap oogt grijs met rood, al groeit er zo hier en daar een enkel plukje gras of mos tussen de stenen. Deze worden echter snel opgegeten door de verschillende kuddes geiten die hier grazen. Ook zijn er verschillende steengroeves, en is er een tentenkamp van een aantal Roma’s. En dan is er een lieve motorrijder die een lift aanbiedt ;)

Het oude Jerada is een stuk groter dan ik gedacht had. Een deel van de site is bewoond, tussen de oude Byzantijnse huizen staan moderne huizen, een winkeltje, een kerk en een school. Een deel van de site is echter nog zoals deze was: verlaten voor meer dan 1000 jaar. De kerk van de site stamt uit de 6de eeuw, en waarschijnlijk was de stad onderdeel van een Byzantijnse handelsroute tot de 9de eeuw. Waarom de stad (en de andere steden) daarna in vergetelheid zijn geraakt en de mensen verdwenen zijn, is onbekend. Ondanks dat de steden al heel lang niet meer bewoond zijn, zijn heel veel van de oorspronkelijke structuren bewaard gebleven. Het is geweldig om lekker rond te klauteren, en te bedenken hoe dit alles er ooit moet hebben gezien.

Ik bekijk de oude huizen van de Dead City, maar inmiddels ben ik uiteraard ook gezien bij de huidige bewoners van Jerada. Een jongetje komt naar me toe om zijn Engels te oefenen, hij heeft een boekje van school mee met woorden in het Engels en in het Arabisch. Het gaat nog niet zo heel goed, en sommige zinnen in het boekje zijn vreemd of zelfs nutteloos. Als hij vraagt of ik thee lust, blijkt het geen oefening uit zijn boekje te zijn maar een uitnodiging bij hem thuis!

Moeder zet thee, en de verschillende kinderen komen verlegen een kijkje nemen terwijl ik op een kleedje op de veranda zit. De kring mensen om me heen wordt groter, en zo komt er ineens ook een oom, en komen er nog meer kinderen. Een buurvrouw komt verse broden brengen, ik moet immers ook eten. En met het boekje proberen we met elkaar te communiceren. Op sommige momenten vind ik het jammer dat ik geen Arabisch spreek... Door de theevisite ontbreekt het me aan de tijd om nog een tweede Dead City te bezoeken, deze ligt 2.5 km verderop. Dan maar een volgende keer.

De lift naar Babila laat een hele tijd op zich wachten, ik ben inmiddels al bijna bij de hoofdweg wanneer er een vrachtauto stopt. Daar is het echter geen probleem om een lift naar het volgende dorp te vinden, waar ik op een reguliere bus naar Hama stap.

26 december 2010

Ik vind Hama een leuke stad, en ik vind het echt jammer om weg te gaan.... Nog een keer loop ik naar de machtige watermolens, nog een keer een kop thee bij restaurant le Jardin. Een stukje Syrië wat niet te beschrijven is, zo mooi en rustiek. De moskee, het bruggetje, de watermolens, het badhuis, in een woord: GEWELDIG.

En dan is het echt tijd voor de bus naar Lattakia.

Overnacht in het Cairo Hotel. Kamers met douche en verwarming voor US$ 22 per nacht, geen ontbijt. Soms is er internet. Het meubilair is niet al te fancy, maar de kamer is schoon. Kamers op de bovenste verdieping zijn lekker rustig. Kamers zijn niet al te groot, maar op zich is het voor twee personen wel te doen. De manager is aardig en behulpzaam, en je kan er tours naar de omgeving boeken.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry