home    reizen    going local    fotografie op reis    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
25/03/2019

het oosten van Syrië

 

25 december 2009

In Palmyra heb ik een auto gehuurd die me in 2 dagen van Palmyra naar Allepo brengt via verschillende plaatsen in het oosten van Syrië. Echt goedkoop is een auto niet, ik betaal ongeveer US$ 200 inclusief benzine. Maarja, ik wil graag het oosten zien en heb de tijd niet om het met het openbaar vervoer te doen....

Qasr al-Heir al-Sharqi

Wanneer we vanuit Palmyra naar het oosten van Syrië rijden, komen we al snel uit in de woestijn. Er loopt een weg, maar in de weg zitten behoorlijke gaten. Soms staan er borden van waar je bent, maar meestal ontbreken deze. De enige dingen die goed aangegeven staan zijn de verschillende plekken waar olie uit de grond gehaald wordt, en er zijn redelijk wat powerplants!

De eerste stop vanuit Palmyra is de Qasr al-Heir al-Sharqi, een oud kasteel. Verbazing alom als we de doorgaande weg verlaten, we vervolgen namelijk een smal zandpad over een klein bruggetje, maar zo aan het begin van het zandpad is de weg compleet weggeslagen. Gelukkig, de chauffeur kent de weg en weet wat hij doet...

Het kasteel dateert uit de 8ste eeuw, en een deel is mooi gerestaureerd. Een ander deel wordt met grote betonnen palen gestut om instorting te voorkomen, en weer een ander deel is reeds ingestort. Eigenlijk zijn er overigens twee kastelen: eentje was voor het personeel en de slaven, en de andere was voor de heerser zelf. Bij aankomst is het kasteel van de heerser echter kapot, maar terwijl ik in het tweede kasteel rondkijk en me voor probeer te stellen wat de vroegere functies van al die zuilen waren, komt er al iemand met een sleutel welke ons overal toegang geeft.

Met is op veel plaatsen in Syrie bezig met het blootleggen van cultureel erfgoed, maar vaak is dit proces nog in volle gang. Een aantal muren en zuilen zijn dan al zichtbaar, maar de glooing van de grond suggereert dat er nog heel veel opgegraven moet worden. Je krijgt zo alleen een indicatie van waar de muren oit gelopen hebben, de muren zelf zijn nog veilig vrborgen.

Het kasteel van de heerser is groot, en staat goed overeind. Je kan in principe overal in en op, en pas als je naar een hoger gelegen verdieping klimt (wat nu dus een heuvel is) komt de volle omvang van het kasteel tot zijn recht. 

Dura Europos

We passeren meer olie, we passeren Deir el-Zur, en aan alles merk je dat je richting Irak rijdt. De verlaten woestijn maakt plaats voor een handelsplaats, en verkeersborden geven ineens weer aan welke kant je op moet. Tevens wordt het land groener, er zijn veel boerderijtjes, en er is tuinbouw. De vruchtbare oevers van de rivier de Euphraat.

Ook in de Romeinse tijd was dit al een vruchtbaar gebied, en de volgende stop die ik maak is bij de site Dura Europos. De site is uitgestekt, en wanneer je naar de andere kant van het complex loopt heb je prachtige vergezichten over de slingerende rivier en de akkerlandjes in de omgeving. De site tornt overal bovenuit, het is dus niet moeilijk om in te denken waarom de Romeinen juist deze site uitgekozen hadden om hun fort neer te zetten. Wat een uitzicht!

Het grootste deel van de vestiging zelf ligt nog verstopt onder de aarde. Een aantal vertrekken is echter al uitgegraven, en een lange aaneenschakeling van (bad)kamers vormt een waar doolhoof. Ook is er een iniminie amfitheater, wat werkelijk slechts plaats biedt aan een twintigtal mensen. Leuk voor thuis :) Ook de poort bij de ingang staat fier overeind, net als een paar nissen aan de binnenkant van de vestigingsmuur.

Mari

Dichter bij Irak (en meer controleposten), verder terug in de tijd.

Met een leeftijd van 2000 jaar zijn de Romeinse opgravingen bij Palmyra en ook Dura Europos al erg oud, maar bij het stadje Abu Kamal ligt de opgraving Mari welke stamt uit de Mesopetaanse tijd, en welke dus zo'n 5000 jaar oud is!

Volgens de gids is er niet veel op de site te zien, en ergens heeft hij wel een beetje gelijk: veel is er niet zichtbaar van de oude stad. Maar het idee! Ook hier is men weer hard aan het werk om alle artefacten bloot te leggen, en een aantal muren is inmiddels zichtbaar. Veilig afgedekt met een golfplatendak tegen de regen, maar je kan er wel gewoon tussendoor lopen. Via een helling naar beneden (de bovenkant van de muren liggen op straatniveau...), en kijken maar. Er is een aantal vuurplaatsen zichtbaar, maar verder is er niet zo veel.

Terug naar boven, en daar langs de site waar nog gewerkt moet. Dit complex moet zo groot zijn geweest. Met een beetje fantasie absoluut bijzonder!

Deir el-Zur

Terug naar Deir el-Zur, de enige grote plaats in het oosten van het Syrië. De zon is al lang en breed onder wanneer we eindelijk inchecken in het hotel. Tijd om wat te eten.

Deir is een beetje een rare stad, zeker zo 's avonds. Het is er verlaten op straat, en de enige vrouwen die rondlopen doen dat volledig bedekt onder een chador, en soms zelfs onder een niqaab of burka. En zelfs dat alleen onder begeleiding van hun mannen..... Ik voel me dan ook een beetje bekeken.

Bij een banketbakker haal ik een gebakje als toetje, het is per slot van rekening kerst.

26 december 2009

Na een heerlijke nachtrust besluit ik dat ik Deir el-Zur niet wil verlaten, zonder de stad daadwerkelijk een beetje gezien te hebben. Gisteren had ik nog mannelijke begeleiding, maar mijn begeleider verkiest zijn bed boven een stadstour. En dus vertrek ik in mijn eentje. Ik vind het oosten van Syrië op een bepaalde manier fascinerend, en het liefst zou ik hier een paar dagen langer willen blijven om meer met de mensen in contact te komen (voor zover mogelijk). Ondanks de grote verschillen tussen mannen en vrouwen voel ik me hier niet onveilig, en mensen zijn op hun manier overvriendelijk.

Het is drukker op straat, en ineens ben ik niet meer de enige vrouw. Vrouwen uit de wijde omgeving komen naar Deir om hier hun groenten en fruit aan de man te brengen. De zwarte chadors en niqaabs hebben plaats gemaakt voor kleurrijke hoofddoeken, en dit alles oogt veel vrolijker.

Net achter de Saahat 8 Azar, het belangrijkste plein van de stad (met een standbeeld van een aantal martelaars) ligt een levendige souq. Mensen duiken al snel uit allerlei hoeken en gaten om naar me te kijken, en een aantal brutale kinderen durft wel op de foto. Zij lijken de taak te hebben om de markt enigszins schoon te houden, met een trekker en een bezem verplaatsen e het modderwater wat op de vloer ligt. Een vrij forse man in een rare joggingbroek posseert voor trots met een paar geplukte kippen. Andere kale kippen vormen een grote hoop voor zijn deur (in het modderwater) - het oogt niet smakelijk, niet bij nadenken dus. Een enkeling die wat Engels spreekt, vraagt waar ik vandaan kom en dat is toch wel heel bijzonder. Nieuwsgierig lijkt het te winnen van het feit dat je als man geen vrouw aan mag spreken, maar ik vind het niet heel erg dat de regels van de Islam niet op mij toegepast worden. Sterker nog: ik voel me er alleen maar oncomfortabel bij als ik genegeerd word.

Via het kanaal wat door de stad loopt (en wat weg heeft van een open riool) loop ik terug naar het hotel.

Overnacht in Ziad hotel. Heerlijke bedden, en er is AC in de zomer en een goede verwarming in de winter. 

Halabiyya

We verlaten Deir, en beginnen aan de tocht richting twee oude forten in de woestijn, Halabiyya en Zalabiyya. (Het laatste fort slaan we echter zonder reden over... ?!?!)  Langzaam verdwijnt de vruchtbare invloed van de Euphraat, en het landschap oogt weer droger en droger. De 'luxe' verbindingsweg zonder gaten met Irak is niet meer, en we rijden over een hobbelige weg. Wanneer we daadwerkelijk richting het fort tijden, wordt de weg alleen nog maar hobbeliger. Er staan een paar kleine nederzettingen naast de weg, en regelmatig zien we een kudde geiten of wat ezeltjes. En dan is er ineens een oude poort, de ingang van het fort.

Halabiyya is omringt door een grote muur, en op het terrein staan verschillende resten van gebouwen. Ook lopen er een paar verlegen bedoeinen kindertjes met hun geitjes rond.Hoewel de vruchtbare werking van de Euphraat hier niet al te groot is, is de rivier ver in de diepte in het dal wel nog te zien.

Ik besluit naar boven de klimmen, waar op een heuvel een soort van toren lijkt te staan. Er lijkt zelfs iets van een oude stenen trap heen te lopen, dus waarom niet? Echter, door de vorm van de heuvel is de klim verder dan gedacht - maar zo de moeite waard!

De toren zelf is met een hek gesloten, maar het uitzicht vanaf de heuvel is fenominaal. En dan valt mijn oog ineens op het vertrek wat ook boven aan de trap lig, en wat ondanks zijn grootte van benedenuit helemaal niet te onderscheiden was. Het is een grote hal, en waarschijnlijk waren er vroeger zelfs meerdere verdiepingen in het vertrek. Nu lopen er allen nog de prachtige stenen bogen, waar vroeger het dak en de eventuele tweede verdieping op gerust moet hebben. Wat een grote impossante bogen, en wat een knap stukje architectuur! Jammer dat de ruimte zo vervuild is met lege blikjes en flesjes.

En dan daal ik af richting auto om devolgende bestemming te bezoeken.

Rasafa

De oude archeologische site Rasafa dateert uit de 3de eeuw. Het is een oude stad, en de stadsmuur met de bijbehorende poorten zijn redelijk intact. Ook zijn er grote catacombes te zien, welke je overigens niet inkan. De stadmuren kun je echter beklimmen, wat een prachtig overzicht over de oude stad heeft.

De bouwwwerken die rechtopstaan zijn vaak oude tempels, wellicht zijn deze steviger gebouwd? Of wellicht hebben de goden de plaats va hun verering meer beschermd? Een aantal kerken staat ook nog overeind, al missen de daken.

Er is zoveel ouds in Syrie uit zoveel verschillende tijden - het blijft me echt verbazen!

Lake al-Assad

De tocht naar Aleppo wordt vervolgd, en we hobbelen weer door de woestijn. Opeens wordt de weg weer beter, en ineens staan we voor een slagboom waar een aantal militairen staat, inclusief geschut. Onze paspoorten worden nauwgezet gecontrolleerd.

We blijken aangekomen te zijn bij Lake al-Assad, een groot meer wat de trots van Syrie is.

Op een soort van schiereiland in het meer ligt een oud kasteel, de Qala'at Ja'abar. We arrivieren hier echter pas laat in de middag, en het kasteel gaat bijna dicht. Helaas, we kunnen er niet in.... En dus besluiten we een rondje om het kasteel te lopen. Op de oevers staat een enkeling te vissen, maar over het algemeen is het pas langs de kust verlaten. Een leuke wandeling.

Pas laat in de avond arriveren we in Aleppo.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry