home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
15/01/2019

Friendship Highway

1 augustus 2010

Doden

Het is jammer om weg te gaan uit Lhasa, het begin van mijn roadtrip over de Friendship Highway naar Kathmandu. Ondanks dat ik na 4 volle dagen Lhasa de belangrijkste tempels en kloosters wel gezien heb, had ik me beslist nog een aantal dagen kunnen vermaken. Maarja, er komt altijd wel een tijd van gaan, en ergens ben ik ook wel benieuwd naar de rest van Tibet.

We verlaten de stad, maar niet na eerst in een of andere achterwijk een vat olie in onze jeep te hebben gegooid. Het zal wel.

Net buiten Lhasa maken we meteen een eerste stop. Hier ligt een meer waar de Tibetanen hun doden 'begraven' (in gooien dus - maar dat klinkt zo crue). Overal staan stokken met daarop gebedsvlaggetjes, en ook is er een kleine stupa.

Wanneer we verder rijden, zien we langs de rivieren nog meer van deze stokken met vlaggetjes staan. Deze hebben echter niks met overledenen te maken, maar staan er 'gewoon' om de goden te vereren.

Kora La en Yamadroke Lake

Het belooft een lange reisdag te worden, een dag waarop we eerdere passen zullen passeren alvorens we neer zullen strijken in Gyantse. De eerste pas die we moeten overwinnen is de Kamba La pas, een pas welke een hoogte heeft van ongeveer 5000 meter. De weg slingert naar boven, en de chauffeur houdt de vaart er goed in. Soms moet je je echt vasthouden om niet helemaal van de ene naar de andere kant van de auto geslingerd te worden. Het uitzicht is echter schitterend, na elke bocht lijkt het landschap compleet te veranderen.

Wanneer we de pas gepasseerd hebben, hebben we vrij uitzicht op het boonvormige Yamadroke Lake, een prachtig blauw meer. We hebben geluk, de lucht is helder, en de bergen aan de overkant van het meer reflecteren in het water. Tibetanen om ons heen hopen dat we voor een kleine vergoeding kun lammetjes of hun yak op de foto willen zetten, maar eigenlijk heb ik alleen maar oog voor het meer.... Prachtig!

En na de klim moeten we weer omlaag. Aangezien we niet met een grote groep reizen, hebben we de mogelijkheden om volop stops in te lassen om foto's te maken (of om te plassen). Hier maken we dan ook zeer regelmatig gebruik van.

Af en toe passeren we een paar nomaden met hun vee, maar over het algemeen oogt het landschap heel leeg.

Kora La

Na een behoorlijke tijd langs het meer gereden te hebben, is het tijd om de volgende bergketen te overwinnen. Ditmaal via de Kora La pas.

De pas is een ware touristische attractie, zo lijkt het. Op het moment dat wij er arriveren is het (gelukkig) niet druk, maar alle faciliteiten zijn er. Er zijn verschillende stalletjes met kettingen en stenen, en er zijn ook vele flessen met bier. Ook lopen er mensen rond met wollige geitjes, of een kind, welke graag tegen een vergoeding voor je poseren. Naja, ik maak graag foto's, zij kunnen het geld goed gebruiken, dus eigenlijk is het best een redelijke deal....

Het mooiste aan de Kora La pas is echter de gletsjer, welke niet ver van de pas vandaan eindigt. Het wit van het ijs kleurt mooi bij de vele gebedsvlaggetjes op de voorgrond. Ook hier is weer een kleine stupa te vinden.

Kora La lijkt wel het begin van de regio met bergen met sneeuw. Hoewel we deze al eerder op de dag vanaf een afstandje hebben mogen bewonderen, neemt deze afstand meer en meer af.

Simu La

Wanneer we bij devolgende pas aanbelanden, zijn er minder fortuinlijk: hier staan meerdere touristen, en dan met bussen tegelijk.... Jammer.

De pas is erg mooi, en het is prachtig om over een smalle landtong nog iets verder omhoog te klimmen. Iets wat ik overigens beter niet op teenslippers had kunnen doen, want aan weerszijden van het 'pad' loopt de berg steil naar beneden. Vanaf het uitkijkpunt heb je echter een prachtig uitzicht over twee blauwgroene meertjes. En gelukkig is een vrouwtje wat gebedsvlaggetjes verkoopt zo lief om een handje naar me uit te steken zodat ik veilig weer bij de jeep kom.

Aan het eind van de middag komen we aan in Gyantse, waar we de nacht doorbrengen. Ons hotel kijkt uit over de Gyantse Dzong, het lokale kasteel met languitgerekte verdegingsmuren. 

Overnacht in Zongshan hotel. De indeling van dit hotel is een kloon van het hotel in Lhasa.... Het ontbijt is echter niet heel veel soeps. Om de hoek bij het hotel ligt een aardig restaurant, omdat gidsen daar commissie krijgen zit het vol met tourgroepen. Neem je gids ergens anders mee naar toe als je rustig wilt eten!

2 augustus

Kumbum en Polkhor Monastery

De volgende dag staat een bezoekje aan de Kumbum en het Polkor Monastery op het programma. Het Polkhor Monastery is een klooster wat anders is dan de andere kloosters. Zijn de meeste afbeeldingen van Buddha en andere godheden meestal in felle kleuren en van goud, hier zijn houten beelden te bewonderen in aardse kleuren.

Verder is er een kapel waar vrouwen niet naar binnen mogen, die omdat de goden jaloers zouden worden bij het zien van zulke schone schepsels ;)

Wanneer je naar boven loopt zul je meerdere kapels aantreffen, waaronder eentje waarin een grot is nagebouwd. Deze kapel staat symbool voor de grot waarin Buddha mediteerde.

Het blijft me verbazen hoeveel er geoffferd wordt in elke individuele kapel, en in elk klooster. Inmiddels ben ik erachter dat men voor het offeren speciale bankbiljetten gebruikt, biljetten van 0.1 yuan. In de winkel wordt alles afgerond op hele yuans, het is dus een soort van Monopoly geld. Toch zitten er ook volop echter biljetten op en tussen de beelden.

Naast het klooster ligt de Kumbum, een soort stupa met 1000 afbeeldingen van Buddha. De stupa is gebouw in 7 verdiepingen, en elke verdieping heeft kleine kamertjes/kapellen met daarin beeden en ook afbeelingen op de muren. Elk kamertje is weer compleet anders, meestal kan je naar binnen, maar soms zijn de kamertjes afgesloten. Let wel heel goed op je hoofd, want de doorgangen zijn behoorlijk nauw!

En terwijl je als tourist overal je hoofd naar binnen steekt en af en toe een foto probeert te maken (tickets zijn te koop bij de ingang voor 20 yuan), rennen de locals in sneltreinvaart langs de kamertjes, waarbij ze sommige beelden en deurknoppen even aanraken en anderen compleet negeren.

We voorzien weer een lange reisdag, dus we nemen het zekere voor het onzekere en kopen wat noodles in een lokaal winkeltje. We verwachten koude noodles te moeten eten, maar niks is minder waar: met wat warm water erbij wordt het nog best een voedzame lunch!

Xigatse

Via een vrije saaie weg (alles is relatief!) rijden we naar Xigatse. Onderweg maken we een korte stop bij een watermolen, en hebben we de mogelijkheid de dieren in de wei te bewonderen.

Xigatse zelf is gewoon een klein plaatstje. Gelukkig weten we de gids er eindelijk van te overtuigen om niet in het commissierestaurant van het stadje te eten, dus wijken we uit naar een lokale toko. Er is zowaar een menu in het (gebrekkig) Engels, en het eten is er lekker.

Overnacht in het Everest Friendschip hotel. Kamer worden kleiner, maar zijn nog steeds van alle gemakken voorzien. Wel zijn er erg veel vliegjes!

Panchen Lama's Tashilhumpu Monastery

In Xigatse ligt het klooster van de Panchan Lama. Het klooster is groots, en betaat uit verschillende Assembly Halls. Er worden verschillende Buddha's vereerd, te weten de Budddha van het verleden, de Buddha van het heden en de Buddha van de toekomst. Dit klooster is een van de weinig kloosters die de culturele revolutie in zijn geheel overleeft hebben. Het klooster dateert van de 15de eeuw.

De hallen zijn echter mooi, en ook de tussengelegen straatjes en steegjes. Je waant je echt in een klein dorp. Helaas wel een klein dorp zonder winkels, water is nergens te krijgen.... Totdat een lieve monnik ons zijn water aanbiedt!

Foto's maken van de beelden in de kloosters is echter bachelijk duur! Meestal ben je voor foto's 1-2 euro kwijt, wat ik echt geen probleem vind, maar hier fluctueren de prijzen tussen de 7 en de 20 euro. PER HAL!

Aan het eind van de middag is er een ceremonie in het klooster, de ceremonie van de Pancan Lama. Alle moonikken verzamelen zich dan in de assembly hall aan de rechterkant van het complex, en zij dragen over hun gebruikelijke rode gewaafd een gele mantel en een geel hoofddeksel. Deze outfit heeft ertoe geleid dat deze Buddhistische 'afsplitsing' de sectie van de 'Yellow Hat' monnikken wordt genoemd.

Helaas is het museum van het complex gesloten tegen de tijd dat er daar arriveren. (Het is vlakbij de ingang, dus wie naar het museum wilt moet zijn route even aanpassen.)

Vanuit Xigatse verlaten we de Friendship Highway voor een paar dagen en zetten we koers naar het Everst Basecamp. Bij Tingri vervolgen we de weg weer.

5 augustus 2010

Naar de grens

Na ons bezoek aan Everest Basecamp vervolgen we de Friendship Highway weer bij Tingri. We verblijven daar niet, maar rijden in een keer door naar de grensplaats Zangmu.

Het eerste deel van de rit vanuit Tingri gaat door het droge Tibetaanse landschap. We passeren verschillende dorpjes (ze zijn er weer!), en wederom zien we nomaden met hun vee. Wat echter nieuw is, zijn de forten en kastelen. Kastelen die dateren uit de 14-15de eeuw, voor honderden jaren bewoond zijn geweest, en waar nu niet meer van rest dan een ruine. Ergens lijken deze kastelen meer op hun plaats in de woestijn dan hier in de bergen - maar ze staan er echt!

We stoppen bij een paar ruines om er foto's van te maken, en klimmen zelfs nog een heuvel op om er eentje 'van binnen' te bewonderen. Ze zijn behoorlijk groot!

En dan de laatste hoge pas, en het laatste uitzicht over de Himalaya's. We hebben echter pech, het regent dat het giet, dus ook dit uitzicht hebben we moeten missen. En het stopt niet meer met regenen totdat we bij de grens aankomen.

En daar begint de kweeste, waar gaan we slapen? We zijn een dag eerder dan gepland in Zhangmu, het is laat in de avond, en we hebben geen reservering. Veel hotels zitten dan ook vol. Uiteindelijk na lang zoeken en tig rondjes door de stad gereden te hebben vinden we een plaats om te slapen. Het hotel is niet geweldig, maarja, weinig keus...

6 augustus 2010

Zhangmu is een handelstadje, heel veel goederen vinden hier hun weg van Tibet naar Nepal, en omgekeerd. De straten staan dan ook vol met toeterende Nepale vrachtauto's, met het stuur aan de foute kant. Nepalezen kunnen zonder veel moeite de grens overkomen, voor Tibetanen is het echter verboden het land te verlaten. Veel mensen, met name sherpa's hebben winkeltjes in Zhangmu. Met name nutteloze voorwerpen als schoenen en plastic vinden gretig aftrek, om nog maar te zwijgen van de vele kledingwinkels.

In het stadje is slechts een tempel, met zeer weinig gebedswielen. Van een kilometerslange Kora (heilig circuit) als elders in Tibet is echt geen spraken!

De regen van de vorige dag is eindelijk gestopt, en het is best een heldere dag. De laatste dag in Tibet alweer..... Na alle droogte van de afgelopen tijd (het landschap dan, het heeft wel geregend) zitten we nu in een van de natste plaatsen ooit. Overal door het stadjes lopen kleine watervalletjes, alle straten zijn nat, de hotelkamer is vochtig (inclusief schimmel) en overal groeit mos.

Tijd om watervallen te bezoeken!

Met de auto rijden we een stukje de weg op, welke we de dag daarvoor ookal gezien hebben. Langs weerzijden van de weg zijn tientallen watervallen te zien, varierend van kleine stroompjes tot brede watermassa's. En sommige van deze watervallen lopen gewoon over de weg! Handig om de auto even te wassen.

De gids biedt de mogelijkheid om naar beneden te lopen. Ik heb er wel oren naar, en dus loopt ik in mijn eentje naar beneden, gevolgd door de drie mannen in een jeep. Een rare situatie.... ZO af en toe komt er een auto langs, en een aantal keer wordt er voor me gestopt om me een lift aan te bieden. Ik loop echter gestaag door. Na een paar uur stappen ben ik beneden, ik heb genoten van de uitzichten en het alleen zijn. Ik heb foto's gemaakt, en interessante mensen ontmoet. En de dag erna heb ik spierpijn.

7 augustus 2010

Naar Kathmandu

En dan zit het verblijf in Tibet er werkelijk op... De chauffeur en de gids brengen ons tot aan de grens, helaas kunnen ze ons niet tot Kathmandu begeleiden. Bij de grens is het druk, de laatste paar honderd meter moeten we dan ook te voet afleggen. Ik voel mijn kuiten nog van de dag ervoor!

Bij de douane wordt alles grondig gecheckt. Je lichaamstemperatuur wordt met een infrroodcamera gemeten, en je moet de nodig papieren invullen. Alle bagage moet door de scanner. En dan wordt al je bagage nog een keer met de hand gescand! Nadat mijn daypack grondig gecontrolleerd is, moet ik ook mijn backpack openen. Pas als ik zeg dat in het plastic zakje wat bovenop ligt mijn ondergoed zit, mag alles weer dicht.

Te voet steken we de grens over, en aan de overkant worden we al opgewacht door de chauffeur die ons naar Kathmandu brengt. We geven de porters een kleine fooi, en stappen in de auto.

Hoewel Kathmandu maar 170 km van de grens verwijderd is, doen we er erg lang over. De uitzichten zijn echter prachtig. En gelukkig, we komen maar een keer vast te zitten als gevolg van een mudslide.

Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2019 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry