home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
21/10/2018

Traditionele dorpen rondom Bajawa

Flores heeft een aantal traditionele dorpen die je redelijk makkelijk zelfstandig kan bezoeken. In de omgeving van Bajawa ligt een aantal bijzondere animistische dorpen, waar voorouders een speciaal plekje innemen.

bena flores indonesie
Het traditionele dorp Bena

23 juni 2007

Met de bus van Moni naar Bajawa

Vanuit het oosten van Flores reis ik langzaam in westelijke richting. Er gaat één bus per dag van Moni rechtstreeks naar Bajawa, en ik wil mee!

De eigenaar van Bintang guesthouse is behulpzaam, voor een paar cent koopt hij buskaartjes voor me te kopen in een stadje verderop. Omdat de bussen slechts sporadisch gaan, maak ik gebruik van zijn service.

Bussen in Indonesië zijn een hele belevenis, al helemaal de bussen in Flores! Wanneer de bus met de nodige vertraging in Moni aankomt, zit deze tot de nok toe vol. En voller: de eerste mensen zitten op het dak. Ik krijg 30 centimeter achterbank toegewezen, mijn dikke kont past er niet echt tussen. Reisgaatje Ben mag een rijstzak met een paar vrouwen delen. En terwijl Ben zijn best moet doen niet van de rijstzak af te glijden door de openstaande deur, krijg ik bij elke bocht naar links de post van dezelfde openstaande deur snoeihard in mijn dij. (Wat een paar mooie blauwe plekken oplevert.) Gelukkig krijgen we na een uur of 8 een plaatsje naast de chauffeur.

De meeste reizigers op Flores kiezen voor het comfort van een auto met chauffeur.

markt bajawa flores
De markt van Bajawa

Ergens in de avond komen we uiteindelijk in Bajawa aan. De stad is niet zo bijzonder, hoewel de lokale markt best grappig is. Rondom Bajawa liggen prachtige bergen, vulkanen en verschillende animistische dorpen.

24 juni 2007

Bena: het bekendste traditionele dorp bij Bajawa

Het liefst zou ik de omgeving van Bajawa met het reguliere openbaar vervoer ontdekken, maar dat is er niet echt. Ik besluit daarom een bemo (minibus) te charteren. 

Het valt een beetje tegen om vervoer te vinden voor een schappelijke prijs. Bena is ver weg. De weg is afgesloten door de modder. Blabla - de ene na de andere smoes komt voorbij. Uiteindelijk heb ik voor 200.000 rp een bemo voor een dag, inclusief chauffeur en bijrijder. 

Aan het begin van de rit is de rol van de bijrijder me nog niet duidelijk. Gaat deze meneer mee voor de gezelligheid? Al snel wordt echter duidelijk was zijn functie is: door de hevige regenval van de afgelopen dagen ligt er een hoop modder op de weg, en onze bijrijder is een levende dieptemeter. Steeds stapt hij uit om met opgerolde broekspijpen door de blubber te rennen en zo te bepalen waar we kunnen rijden.


parassol graf
Rieten parasols beschermen de graven tegen het veranderlijke weer

Na een uurtje komen we aan in Bena. De huizen van Bena zijn opgesteld in twee rijen, met in het midden een open strook. Hier liggen de voorouders van de dorpelingen begraven. De graven zijn soms gemarkeerd met keien, soms met kruisjes. In Bena is een bijzondere mengelmoes van christelijke en animistische invloeden. 

De verering van de voorouders gaat verder dan de graven in de dorpskern, op een heuvel vind je huisjes voor de voorouders en een soort van parasols. Op speciale dagen worden hier offers voor good luck gebracht.

Stomende watervallen op Flores

Na een bezoekje aan het toeristische Bena (waar overigens behalve wij slechts drie andere toeristen waren) trekken we nog een paar km verder naar het zuiden, naar het volgende dorp. Hier komen duidelijk minder toeristen, onze chauffeur moet in ieder geval een paar keer de weg vragen. 

waterval flores
Warme watervallen op Flores

Plots stoppen we en leidt hij ons naar een riviertje met een kleine waterval. Het water is heet! De stoom dampt er van af. Een stukje verderop mengt het stroompje zich met een ander stroompje en wordt de temperatuur draaglijker. Maar nog steeds niet echt aangenaam om in te zwemmen. Een aantal dorpelingen doet hier hun was, maar ja, de vuile was hebben we 'toevallig' niet bij ons...

Meer traditionele dorpen op Flores

Wanneer de chauffeur terug wilt keren naar Bajawa, grijp ik in. De warme bron is leuk, maar er moet hier een dorp liggen met een mooi uitzicht op de vulkaan. Toch maar een stukje verder??? De bemo draait om en vervolgt de weg. Althans, voor even. De weg loopt zo stijl omhoog dat de bemo niet verder kan. Ik moet te voet verder, en ik baal een beetje dat ik op flipflops loop en niet op schoenen. De weg is inmiddels weg en het pad waarop ik loop is glad en modderig.

bena kind
Prachtige ogen!

En dan zie ik het dorp. Het ziet er vrij nieuw uit??? Wanneer ik echter een stukje verder loop, blijkt dat achter de eerste nieuwere huizen een heel mooi traditioneel dorp ligt. Met een prachtig uitzicht over de vulkaan, welke deels in de wolken ligt. De mensen zijn duidelijk minder aan toeristen gewend, maar desalniettemin spreken de kinderen een paar zinnetjes Engels. Jammer alleen dat ze de antwoorden niet begrijpen!

Na ook in dit dorp te hebben rondgekeken (en onze namen en een donatie in het gastenboek te hebben achtergelaten) vertrekken we terug naar Bajawa voor een (hele) late lunch. En terwijl we eten begint het te regenen dat het giet. Om voorlopig niet te stoppen.

25 juni 2007

De volgende ochtend is het bewolkt, maar droog. We vatten het plan op om naar de Walapau vulkaan te gaan. Na een uitbarsting in 2001 zouden in deze vulkaan verschillende meren zij gevormd, enigszins vergelijkbaar met de Kelimutu. Dat wil ik graag zien!

Het animistische Wogo

In de stromende regen rijd ik naar het dorp Wogo. Dat belooft wat... 

walapau vulkaan flores
Wogo is misschien nog wel mooier dan Bena

In Wogo word ik opgewacht door een lief oud vrouwtje. Ze nodigt me uit in haar huis, ergens achter in het dorp. Ik moet bukken bij het naar binnen gaan om mijn hoofd niet te stoken. Het is donker binnen, mijn ogen moeten echt even wennen. Op een klein tafeltje na is er geen meubilair. Maar dan worden er ergens plastic krukjes vandaan getoverd. En koffie met veel suiker.

Na het drinken van de koffie komt een ander vrouwtje langs wat rieten mandjes wilt verkopen, de specialiteit van het dorp. We bedanken en rijden verder richting vulkaan.

De beklimming van de Walapau

Vlak voor de vulkaan pikken we een jochie op. Hij zal gedurende de trekking onze gids zijn, want de chauffeur kent de weg niet. Het jochie spreekt geen Engels en niet veel Indonesisch. Handig.

krater walapau
De kratermeren van Walapau

Het eerste deel van de weg naar boven gaat door landbouwgebied. Verschillende akkers, veel zonnebloemen en een hoop mensen die aan het werk zijn. Zodra het begint te regenen verdwijnen de mensen van de velden, Ben en ik zijn alleen met onze gids. 

Na anderhalf uur (we zijn er ECHT bijna...) geeft Ben het op. Last van zijn knie. Ik ben echter niet te stoppen: ik ben doorweekt tot op het bot, vies en plakkerig en dan wil ik op zijn minst zien waarvoor ik gekomen ben! Via een steil paadje kom ik aan bij de kraterrand. Ik kijk naar beneden en zie niks. Tja, deze expeditie is inderdaad niet de meest succesvolle. Wanneer je door de stromende regen naar boven klimt, moet je niet verwachten daar meer te zien dan wolken :) 

Mijn inspanning en geduld worden echter beloond: na een tijdje ontstaat er een gaatje in het wolkendek. Ver beneden me zie ik het kratermeer. En een hoop zwart verbrande bomen. Ik besluit niet af te dalen in de krater - noem het maar een gezonde dosis zelfkennis, ik glijd altijd uit. Terwijl het weer begint te hozen (nee, juni is geen regenseizoen...) draai ik om en loop ik naar beneden, naar Ben.

bloem walapau bajawa
Verregende bloem op de helling van de vulkaan

De warme bronnen van Soa

In de rijden bemo koel ik snel af. Ik heb geen droge kleren meegenomen, sterker nog, ik heb überhaupt geen droge kleren meer. Alles is koud en nat. 

De chauffeur stelt voor een pauze in te lassen bij de warme bronnen van Soa. Wat een goed idee! Na een warme kop thee plons ik in het behaaglijke water. Ik voel dat de kou langzaam uit mijn lichaam verdwijnt en dat mijn opgewarmde spieren zicht ontspannen.De rotsen zijn zo uitgesleten dat je er heerlijk kan zitten relaxen. 

Vanuit Bajawa neem ik de volgende dag een bus naar Labuan Bajo.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.      Privacy en Disclaimer      Samenwerkingen     Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Privacy en Disclaimer
Samenwerkingen
Website by Web Chemistry