home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
 
 
 
Laatste Update:
23/01/2018

Portret: de zwaveldrager van Ijen, Java

De zwaveldragers van Kawah Ijen

Het voelt alsof ik op een andere planeet ben. Komt het door het surrealistische landschap? Ik waan me alleen, totdat ik plotseling opgeschrikt word door een zwaveldrager die met manden vol zwavel wil passeren op het smalle pad. Het bamboe van de manden piept onder de zware last

‘s Ochtends in alle vroegte komt de Kawah Ijen vulkaan in het oosten van Java (Indonesië) tot leven. Het wordt langzaam licht, en de knalgele zwaveldampen die uit de grond ontsnappen worden mysterieus verlicht. Hoewel de eerste zonnestralen al te zien zijn, voel je er nog echter weinig van. Het is frisjes, en de klamme tropische temperaturen laten nog een paar uurtjes op zich wachten. Terwijl af en toe een toerist zijn weg naar boven baant richting krater, komen de eerste zwaveldragers al naar beneden. Hun bamboe manden zijn gevuld met het gele ‘goud’. Wie zijn deze mannen? En wat houdt hun werk in? Hoe houden zijn dit zware werk vol?

Piepende manden gevuld met geel goud

Een klim van 1,5 uur voert je naar de kraterrand van de vulkaan. Wanneer de zon langer op is, kom je steeds meer zwaveldragers tegen. De lege manden veren soepel en nauwelijks hoorbaar op hun rug op weg naar boven, maar het bamboe buigt en piept door de zware last op weg naar beneden. Vlak onder de kraterrand, op een hoogte van bijna 2800 meter, is het weegstation waar de dragers hun oogst wegen. Niet zelden geeft de balans een waarde aan van meer dan 80 kilogram!

Edi is een van de zwaveldragers. Hij doet dit werk al 16 jaar, 6 dagen per week. Elke dag loopt hij twee keer de berg op en af met zijn manden op zijn rug. “Nee, niet op vrijdag, want dan ga ik bidden in de moskee.” Op weg naar boven groet hij zijn vrienden die met hun volle bamboe manden naar beneden komen lopen. Ook toeristen worden vriendelijk begroet, maar hun wereld lijkt ver weg – zeker wanneer je geen Engels spreekt. Er zijn tientallen zwaveldragers als Edi, de jongste is net 15.

Het zwavel wordt opgekocht door een suikerfabriek. Het wordt gebruikt voor het bleken van suiker, het laten stollen van rubber en voor andere industriële processen in de omgeving.
Een zwavelmijn in een maanlandschap

Het landschap verandert naarmate je hoger de vulkaan op klimt. Er is steeds minder begroeiing, en alles wat ooit geleefd heeft lijkt dood. Beneden liggen flarden van het dal en een kratermeer, verstopt onder een dekentje van wolken. Is dit echt?

Voor Edi kent het landschap echter geen geheimen meer, maar voor toeristen volgt na elke bocht een nieuwe verrassing. Zoals het uitzicht op de krater van de Kawah Ijen, welke een doorsnede heeft van maar liefst 300 meter. De zwavelmijn ligt 200 meter lager in de krater, dit is de plek waar de zwaveldragers hun bamboe manden vullen.

Ik volg Edi. Hij neemt mijn hand, en leidt me langs het smalle pad naar beneden. Zijn greep is krachtig, hij laat me niet meer los. “Ik moet je wel veilig thuisbrengen, anders wordt je man boos op me!”.

Edi ontkent dat hij sterk is, en hij wijst vol respect naar dragers die honderd kilogram per keer naar beneden dragen. Ze krijgen daar 80.000 roepiah voor, iets meer dan 6 euro. Zelf komt hij niet verder dan ‘slechts’ 75 kilogram per keer.... En dan toont hij de zwarte plekken op zijn schouders. Na jarenlang aan een zware last te zijn blootgesteld, zijn er dikke eeltplekken en vele littekens ontstaan.

Slecht voor de longen

Door emaillen pijpen borrelt vloeibaar rood kokend zwavel op de grond, en wanneer het afkoelt kleurt het zwavel geel. Met een metalen stok hakken de zwaveldragers stukken zwavel uit de bodem, alvorens ze de brokken zwavel in hun bamboe manden te stoppen.

Terwijl toeristen vanaf een afstandje toekijken, doen Edi en de andere zwaveldragers hun werk. Kleine, hardwerkende mannen in de diepte. Hij trotseert de toxische dampen en de hitte. “Ik rook niet”, zegt Edi met een lach. “Mijn longen kunnen daar niet tegen.”

Elke stoot maakt dat de aarde begint te roken en te stomen, alsof ze boos is dat de zwavel van haar ontnomen wordt. Edi houdt een doek voor zijn mond om te komen dat hij te veel van de giftige gassen binnen krijgt. Hij gebiedt mij het zelfde te doen, maar ik kan niet voorkomen dat mijn ogen beginnen te tranen en mijn keel pijnlijk dichtgeknepen wordt. En dat terwijl de mannen om me heen dit werk dag in dag uit doen!

Kawah Ijen is een vulkaan met behoorlijk wat activiteit – dit geldt zowel voor de vulkanische activiteit als het krioel van de zwaveldragers in de mijn. Kawah Ijen maakt deel uit van een nationaal park, maar het is niet alleen het maanlandschap wat Kawah Ijen bijzonder maakt. Het zijn ook mensen als Edi, en het gepiep van bamboe.

Toen ik in juli 2011 op eigen gelegenheid naar de Kawah Ijen wilde reizen, was er in de wijde omgeving geen accommodatie beschikbaar. Ik heb noodgedwongen een tour (vervoer en accommodatie) geboekt. Bij de vulkaan mocht ik bron rondlopen.  

De trip kostte 800,000 rp (inclusief vervoer, entreegelden en overnachtingen), en ging ook naar de Bromo.

Meer lezen?

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.       Disclaimer      Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Disclaimer
Website by Web Chemistry