home    reizen    going local    fotografie op reis    travel movies    persoonlijk    over Jenny         
reizen   going local   fotografie   persoonlijk
europa   azië   afrika   amerika
Laatste Update:
21/04/2018

Kanchanaburi en de brug over de River Quay

Kanchanaburi

Kanchanaburi en de 'River Kwai Bridge' zijn plaatsen die bijna elke toerist in Thailand wel wil bezoeken. Vanuit Bangkok worden er vele dagtrippen met de bus aangeboden die kant op, maar zo'n excursie is niet helemaal mijn ding. Tijdens mijn eerste bezoek aan Kanchanaburi (2003) maak ik een dagtrip per trein, tijdens het tweede bezoek (2006) verblijf ik in Kanchanaburi.

Per trein over de death railway

Ik ontdek de Dearth Railway met de trein. Dit is een initiatief van de Thaise spoorwegen met als doel de Thai iets van eigen land te laten zien. Deze trein vertrekt elk weekend om 6.30 's ochtends vanaf Bangkok Hualamphong treinstation naar Nam Tok, het huidige eind van de Birma-spoorlijn ('death railway').

Een hele mooie route, met sawa's, maisvelden, bergen, bos, veel natuur. Af en toe is de treinrails echt uit de rotsen gehakt. Aan de ene kant zie je een rivier diep onder je, aan de andere kant lopen de rotsen steil omhoog. En daar bungelt dan de rails met de trein erop!

Nahkhon Pathom

Nahkhon Pathom is de eerste plaats waar de trein stopt. Op een paar minuten lopen vanaf het station ligt de Pra Pathom Chedi, het hoogste Buddhistische monument ter wereld. Het is inderdaad een grote goudkleurige Chedi, waar bijna iedereen uit mijn trein (bijna iedereen was Thai en Buddhist) even een offer bracht. Het is ook grappig om even om de Chedi heen te lopen, in de muren zijn vele nissen met Buddhabeelden. Rondom de tempel staan trouwens vele jackfruit bomen. Een grappig gezicht om deze lompe vruchten aan een boom te zien hangen!

River Kwai Bridge

Tweede stop was de beroemde River Kwai Bridge in Kanchanaburi. Slechts enkele treinen gaan per dag over deze brug, maar er lopen dagelijks honderden touristen over. Het is natuurlijk het historisch besef wat deze brug bijzonder maakt, de brug an sich is geen architectonisch hoogstandje ofzo.

Net als iedereen ben ook ik over de brug gelopen. Best raar. Ik word overvallen door 50 schoolkinderen. Een schoolklas, die op mij hun Engels gingen oefenen. Sommigge konden al een paar zinnetjes uit hun hoofd, de meeste lazen vragen voor van een papiertje.

Rondom de brug aan de oevers van de rivier liggen vele barretjes en hotelletjes en zelfs een golfbaan. Ziet er gezellig uit, schijnt ook gezellig te zijn, maar persoonlijk voelde ik er niet voor om te blijven overnachten en te feesten in de plaats waar zoveel POW (prisoner of war, krijgsgevangenen) ter aarde zijn gesteld en worden herdacht. Voor elke meter spoorlijn is een POW gesneuveld! De overledenen zijn naar schatting onder te verdelen in 16.000 gealliëerden en 75.000 Aziaten. Eén op de vijf krijgsgevangen die aan de spoorlijn bouwden, heeft het niet overleeft.

Na deze stop sukkelde de trein door over de death-railway in de richting van Myanmar (Birma). De route is werkelijk prachtig, veel bergen, mais- en rijstvelden, bossen en vele rospartijen. Op vele plaatsen zijn de rotsen weggehakt om plaats te maken voor de trein. Dat moet een helskarwei zijn geweest!

'Hoogtepunt' is daar waar de rails gedurende enige honderde meters tegen de rotsen aangeplakt lijkt. Aan de ene kant rijzen de rotsen en bergen stijl omhoog, aan de andere kant bevindt zich een diepe afgrond met water.

Sok Yoi National Park

Nam Tok is de eindbestemming van de trein. Hier maakt deze een stop van drie uur in een natuurgebied voor de terugreis begint. Vanuit het eindpunt van de trein is het niet ver naar de Soi Yok Yai watervallen in het Soi Yok National Park. Aardige watervallen, maar in juli (aan het begin van het regenseizoen) niet heel indrukwekkend. Er zijn vele eetstalletjes bij watervallen, een ideale plek voor de lunch dus. Vele Thai beginnen hun picknick, lekker zwemmen in het water. Met kleren natuurlijk, dit is Azië. Zelf heb ik een hapje gegeten en ben ik daarna met een paar Engelsen (die andere twee westerse touristen in de trein) een wandelingetje gaan maken.

Via een goed gemarkeerde weg kun je het natuurreservaat in. Behalve de bronnen van de waterval en en aantal tempelhuisjes kun je ook naar de Badan Cave lopen. (Bereik je in ongeveer een uur wanneer je stevig doorloopt.) Neem wel een zaklamp mee, anders kun je de grot niet in (weet ik uit ervaring...)! Het natuurreservaat is erg mooi, niet echt veel dieren, maar des te meer verschillende planten die tegen de bergen aan glooien.

Allied War Cemetery

Op weg terug naar Bangkok nog een stop gemaakt bij de Allied War Cemetery in Kanchanaburi. Hier bevinden zich de graven van zo'n 7000 POW, met name uit Maleisië, Nederland (Indonesië) en Engeland. De begraafplaats is goed onderhouden, tussen de duizenden kleine zwarte steentjes staan vele plantjes en bloemetjes en het gras is kort gemaaid.

In principe liggen de registerboeken onder de toegangspoort, in een klein kastje aan de linker kant. Na vijven worden de boeken echter opgeborgen. Iedere nationaliteit heeft zijn eigen boek(en), namen staan vervolgens op alfabet, gevolgd door een 3-letter/cijfer code (bv 7D2): de plaats waar het graf zich bevindt. (Voor vragen: de beheerder van de begraafplaats heeft een huisje links achter. Deze is echter niet 24 uur per dag aanwezig.)

Ik wil op zoek naar opa Ben, maar waar vind ik hem? Er moet een registratieboek zijn, maar dat lag niet bij de ingang. Ik heb maar de hulp van een Thai ingeroepen, die met me naar het huisje gerend is waar de toezichthouder werkt. Het is namelijk een paar minuten over 5, en zij zou om 5 uur naar huis gaan. Daar ren je dan tussen de graven! Gelukkig net op tijd.

Ik zoek de coördinaten en loop naar het graf. Daar sta je dan, 60 jaar na dato... Ik moet zeggen dat het best en heel bijzonder moment is. Hoewel Opa Ben geen familie van me is, en ik hem nooit heb gekend, voel ik de tranen in mijn ogen prikken. Ik neem een aantal foto's genomen, uiteraard voor vriend Ben, maar ook voor zijn vader. Hij heeft zijn graf maar één keer mogen bezoeken, en dat is ruim 25 jaar geleden.

Jeath museum

In het Jeath museum is een van de barakken nagebouwd waar de gevangenen in moesten verblijven: een U-vorm van bamboe, met een hoop gaten zodat wind en regen vrij spel hadden. Een kniehoog plateau waar de gevangenen op moest slapen, eenieder had zo'n 70 cm, niet meer. Hutje mutje op elkaar moest je proberen geen ziektes van je buren over te nemen. Ziektes vierden hoogtij... Heel raar wanneer je bedenkt dat dit stadje ook bekend staat om de drijvende disco's vlak bij de brug. Misschien ben ik gewoon oud aan het worden, maar mijns inziens botst dat enigszins...

Erawan watervallen

Vanuit Kanchanaburi reis ik per bus naar de Erewan watervallen. Het is zondag, dus in de bus zitten veel locals. Gezellig! Bijkomend voordeel van de bus ten opzichte van een toertje is dat je de tijd hebt de watervallen te verkennen.

De waterval bestaat uit 7 trappen, waar een trail van 1,5 km langs loopt. De trail is niet zwaar, en hoe hoger je komt hoe rustiger het wordt. Het is dan ook heerlijk om even te plonzen in een bijna verlaten poel van de waterval, in plaats van beneden te vechten om een plaatsje.

Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.       Disclaimer      Website by Web Chemistry
Content Copyright © 2003 - 2018 Jenny Smit.
Disclaimer
Website by Web Chemistry