Bogor staat met name bekend om zijn botanische tuinen en het presidentiële palies. Heel veel meer is er in dit stadje ook niet te beleven, mijns inziens. Maar misschien ligt dat aan het feit dat ik slechts twee nachten in Bogor heb doorgebracht en daardoor de stad niet uitgebreid genoeg heb verkend... (Al heb ik het idee van niet.)
 
De botanische tuinen zijn groot en goed onderhouden. Er staat een grote collectie planten en bomen, helaas niet echt veel bloeiende planten... Wel imposant is de orchideëntuin. De tuinen zijn een ideale plek om de hectiek van Indonesië even te ontvluchten, een oase van rust midden in de stad!

De tuinen zijn omringt door een hek. In dit hek is maar één enkele poort die toegang tot de tuinen verschaft. Je raad het al: ik heb een groot deel van de tuinen van buiten gezien voor ik de ingang wist te vinden. Natuurlijk heb ik verschillende keren gevraagd hoe ver het nog was, maar iedereen antwoorden eenduidig: 'tidak jauh, satu menut ke sana'. Het moge duidelijk zijn dat satu menut in deze contekst niet één minuut betekend. (Het 'ke sana', daarheen, was echter wel juist, toevallig liepen we tegen de klok in, wat in ons geval minder ver was dan met de klok mee...)

Het paleis hebben we helaas alleen van een afstandje mogen aanschouwen, aangezien de hekken gesloten waren... 

Vanuit Bogor kun je met de bemo richting Cipanas gaan, richting Puncak pas. Aan de weg ligt de theeplantage 'Gunung Mas', welke toegankelijk is voor publiek. Men kan er o.a. paardrijden, een wandeling maken met een gids of gewoon op eigen gelegenheid een beetje rondkijken. De theefabriek is ook vrij toegankelijk. Wanneer je Bahasa Indonesia enigszins beheerst (of er toevallig een werknemer is die Engels spreekt) is het leuk om te zien en horen hoe thee verbouwd en verwerkt wordt!

Wanneer de fabriek dicht is, raad ik je aan gewoon even bij de ingang rond te blijven hangen. Er zal vanzelf iemand met een sleutel komen die wel een paar centen bij wilt verdienen. Ook de vrouwtjes die thee plukken willen wel een paar rupiah bijverdienen, ze smeken echt om op de foto te mogen... Het resultaat kun je hierboven bewonderen. Gelukkig had ik een hele berg briefjes van 1000 rupiah bij de hand, al waren het helaas te weinig om alle vrouwtjes wat te gegen.

Pickwick thee komt trouwens ook uit deze plantage! (Althans, dat beweert de theeplantage.)

Tijdens ons bezoek aan de theeplantage zijn we vele scholieren tegengekomen die hun schooluniform begaaid hadden met verf. Dit verbaasde me, schooluniformen zijn verplicht en voor sommige (arme) gezinnen is de aanschaf van zo'n ding een rib uit hun lijf. Dat ga je niet onderkleideren met verf! Het blijkt echter dat de scholieren net hun SMU-diploma gehaald hebben en dat vieren met een uitstapje naar de theeplantage. Wij hebben een paar mooie plaatjes geschoten van deze uitgelaten kinders, zij hebben een paar foto's gemaakt van henzelf met een paar blanken. Daar kan geen theeplantage tegenop!

Bogor heeft overigens een plaatsje in het Guiness Book of Records weten te veroveren als stad met de meeste onweersbuien in een jaar. Met maar liefs meer dan 300 keer gedonder!
In internet café's heeft dit tot een hoop schade aan randapperatuur geleid. Daarom wordt zonder pardon in geval van onweer de stekker eruit gehaald...

mail 29 mei 2001
(over Bandung, Tangkuban Perahu, Ciater, Bogor, Genung Mas)

Overnacht in Bogor Inn, Jl. Kumbang 12.
Guesthouse in een soort landhuis aan een rustige straat, tussen station en de botanische tuinen. Inrichting een beetje kitsch, maar wel gezellig. Boeken en tijdschriften aanwezig.

In Bogor kun je op vele plaatsen busjes regelen naar het vliegveld in Jakarta.