Blitar, in het Brantasdal, wordt (nog) niet door toeristen overspoeld. Het enige aanwezige hotel is niet moeilijk te vinden.

Het enige restaurant wat ik kon vinden, hoort bij dit hotel. Lekker overzichtelijk dus. Toch gaat mijn voorkeur meer uit naar authentiek eten, op naar de warungs dus!

Al snel hebben we een stamrestaurant gevonden (het heeft geen naam, ik kan het dus niet aanbevelen, helaas...): twee tandenloze oude dametjes hadden een padang-restaurant op een soort kar. Elke avond stond dit gevaarte aan de straat, om daarna weer te verdwijnen tot de volgende avond. Vele gerechten stonden uitgesteld, we konden aanwijzen wat we wilden. De enige drank die er te krijgen was, was typische zoete ijsthee. Al snel raakten we aan de praat met de vrouwtjes, althans, voor zover mogelijk. Javaans versta ik niet en mijn Indonesisch is niet altijd toerijkend, helaas. (Adu!) Ze konden nauwelijks van me af blijven, vonden mijn witte huid prachtig (zij wel...) en hadden moeite om te begrijpen dat je dat 'wit' er niet met wat speeksel af kon poetsen, hoe hard ze ook probeerden... Ben maakte de vrouwtjes blij met wat sigaretten. Zulke lieve mensjes, ik denk nog vaak aan ze!

Het ontdekken van het Brantasdal rond Blitar gaat makkelijk per bus/ bemo. Met name Panataran in het gelijkname dorp is de moeite waard. Dit tempelcomplex behoorde tot de belangrijkste heiligdommen van Majapahit.
Vlak bij het complex ligt een zwembad. Ik raad echter alle lezeressen af dit bad in te gaan: je wordt aangestaard door vele tieners... De enige meisjes die in het zwembad komen, zitten van top tot teen boven een soort tribune, zo ver mogelijk van hun mannelijke leeftijdsgenootjes verwijderd.
Het water was trouwens ook heel troebel, dit zwembad was duidelijk niet bestemd voor ons...

Rondom Tulungagun liggen ook verscheidende heiligdommen, waaronder een aantal kleinere tempels en een aantal kunstmatige meditatiegrotten. Makkelijk te bereiken per becak vanuit Boyolangu.

Om de meditatiegrotten te bereiken, moet je een klimmetje maken. Ben en ik zijn natuurlijk gigantisch verkeerd gelopen toen onze becakchauffeur een passende parkeerplaats voor zijn fiets zocht. Volgens hem konden we best al vooruit lopen, hij zei dat we de grotten zo gevonden zouden hebben. Niet dus. Onder zijn leiding (en onder de schrammen) bereiken we uiteindelijk de grotten. Hoog op een berg, met een adembenemend uitzicht over de omgeving.
We hebben het geluk gehad dat onze becak-chauffeur ook als gids fungeert tijdens ons bezoek aan de tempels. Wanneer een tempel afgesloten was, wist hij binnen een paar minuten de sleutel te voorschijn te toveren. Echt, zonder hem zouden we een stuk minder gezien hebben!
Natuurlijk verdient zo'n lieve man een fooi. Ik heb zelden iemand zo dankbaar gezien en zo zien glunderen.

mail 5 mei
(over Blitar, Tulungagun, Malang)

Vanaf Batam zijn we naar Surabaya gevlogen, daar hebben we de trein naar Blitar genomen. Een prachtige rit met veel groen, o.a. sawa's. In de trein gebeurde vanalles, veel verschillende mensen, veel verkopers. Hoewel we vanuit Blitar ook per trein naar Malang hadden kunnen gaan, zijn we per bemo gegaan. Een minder mooie route en minder comfortabele manier van reizen, overigens.