Kanchanaburi 2006

Ik zit Kanchanaburi, van die beroemde brug over de river Kwai. Ik heb wederom het graf van Ben's opa bezocht (op een begraafplaats zo groot als een voetbal veld liggen zo'n 8000 mensen, waarvan ongeveer een kwart uit NL) en een aantal musea met fotomateriaal enzo van de tweede wereldoorlog. Het blijft een emotioneel iets, wanneer je bedenkt dat er tienduizenden krijgsgevangenen zijn gestorven en nog een tien keer zoveel locals! In het Jeath museum is een van de barakken nagebouwd waar de gevangenen in moesten verblijven: een U-vorm van bamboe, met een hoop gaten zodat wind en regen vrij spel hadden. Een kniehoog plateau waar de gevangenen op moest slapen, eenieder had zo'n 70 cm, niet meer. Hutje mutje op elkaar moest je proberen geen ziektes van je buren over te nemen. Ziektes vierden hoogtij... Heel raar wanneer je bedenkt dat dit stadje ook bekend staat om de drijvende disco's vlak bij de brug. Misschien ben ik gewoon oud aan het worden, maar mijns inziens botst dat enigszins...

Erawan

En net als heel veel Thai heb ik op zondag de Erawan waterval bezocht, een waterval die uit 7 trappen bestaat, waar een trail van 1.5 km langs loopt. Erg mooi, het naar boven klimmen was beslist niet te zwaar ofzo en de poelen onder de watervallen waren lekker om even een duik in te nemen.

Sangklaburi 2006

Sangklaburi is erg mooi, het ligt aan een meer tussen de bergen. Over het meer loopt de langste brug van Thailand, maar dat ding begint enige gaten en losse planken te vertonen, geen idee hoe lag hij er nog ligt? Je mag er dan ook alleen te voet overheen. Aan ‘de overkant' ligt een Mon dorp, het enige dorp van deze bevolkingsgroep in Thailand. Met name mensen die naar hier gevlucht zijn vanuit Myanmar omdat hun land is afgenomen/ om dwangarbied, mishandeling en verkrachting te voorkomen. Het hele dorp bestaat overigens voor een groot deel uit Mon, Karen (een andere Hill Tribe), Burmese en nog wat Thai.

Zaterdag, weekend. Ik ben naar het Mon-dorp aan de overkant van het meer gelopen, nu om de tempel en het klooster te bezoeken. Een tempel die is gesubsidieerd (waarschijnlijk) door illegale handel en extra tax door de Drie Pagode Pas. Wanneer er maar een grensovergang beschikbaar is in de omgeving, heb je macht, die kun je misbruiken. De tempel is wel aardig, het klooster is weet me meer te boeien. Het is best groot, er zijn veel mozaieken en de gehele bouwstijl spreekt me wel aan.

Ene vrouwtje duwt me in briefje in mijn handen of ik geinteresseerd ben in een tochtje over het meer. Ze spreekt echter geen woord Engels! Na wat afgedongen te hebben ga ik akkoord, ik ben namelijk wel benieuwd naar het oude Sangklaburi, wat bij aanleg van het meer ondergelopen is. Veel is er niet meer te zien (helemaal niet omdat in deze tijd van het jaar het water hoog staat), op wat uitstekende delen van tempels na. Een raar gezicht, zeker de vier stenen muren met allemaal Buddha-beeldjes erin gemetseld, waarvan er maar een paar rijen te zien zijn. Verder is de omgeving gewoonweg adembenemend, het meer, de bergen, de dorpjes aan het water, de velden met suikerriet en natuurlijk de lange houten brug.

Dead River Bridge 2003 

Kanchanaburi en de 'River Kwai Bridge' zijn plaatsen die bijna elke tourist in Thailand wel wil bezoeken. Vanuit Bangkok worden er vele dagtrippen aangeboden die kant op, maar zo'n excursie is niet helemaal mijn ding. In plaats daarvan heb ik de SRT-tourist train genomen. Dit is een initiatief van de Thaise spoorwegen met als doel de Thai iets van eigen land te laten zien. Deze trein vertrekt elk weekend om 6.30 's ochtends vanaf Bangkok Hualamphong treinstation naar Nam Tok, het huidige eind van de Birma-spoorlijn ('death railway').

Nahkhon Pathom is de eerste plaats waar de trein stopt. Op een paar minuten lopen vanaf het station ligt de Pra Pathom Chedi, het hoogste Buddhistische monument ter wereld. Het is inderdaad een grote goudkleurige Chedi, waar bijna iedereen uit mijn trein (bijna iedereen was Thai en Buddhist) even een offer bracht. Het is ook grappig om even om de Chedi heen te lopen, in de muren zijn vele nissen met Buddhabeelden. Rondom de tempel staan trouwens vele jackfruit bomen. Een grappig gezicht om deze lompe vruchten aan een boom te zien hangen!

River Kwai Bridge

Tweede stop was de beroemde River Kwai Bridge in Kanchanaburi. Slechts enkele treinen gaan per dag over deze brug, maar er lopen dagelijks honderden touristen over. Het is natuurlijk het historisch besef wat deze brug bijzonder maakt, de brug an sich is geen architectonisch hoogstandje ofzo.

Rondom de brug aan de oevers van de rivier liggen vele barretjes en hotelletjes en zelfs een golfbaan. Ziet er gezellig uit, schijnt ook gezellig te zijn, maar persoonlijk voelde ik er niet voor om te blijven overnachten en te feesten in de plaats waar zoveel POW (prisoner of war, krijgsgevangenen) ter aarde zijn gesteld en worden herdacht. Voor elke meter spoorlijn is een POW gesneuveld!

(De overledenen zijn naar schatting onder te verdelen in 16.000 gealliëerden en 75.000 Aziaten. Eén op de vijf krijgsgevangen die aan de spoorlijn bouwden, heeft het niet overleeft.)

Na deze stop sukkelde de trein door over de death-railway in de richting van Myanmar (Birma). De route is werkelijk prachtig, veel bergen, mais- en rijstvelden, bossen en vele rospartijen. Op vele plaatsen zijn de rotsen weggehakt om plaats te maken voor de trein. Dat moet een helskarwei zijn geweest!

'Hoogtepunt' is daar waar de rails gedurende enige honderde meters tegen de rotsen aangeplakt lijkt. Aan de ene kant rijzen de rotsen en bergen stijl omhoog, aan de andere kant bevindt zich een diepe afgrond met water.

Sok Yoi NP

Nam Tok is de eindbestemming van de trein. Hier maakt deze een stop van drie uur voor de terugreis begint. Vanuit het eindpunt van de trein is het niet ver naar de Soi Yok Yai watervallen in het Soi Yok National Park. Aardige watervallen, maar in juli (aan het begin van het regenseizoen) niet heel indrukwekkend. Er zijn vele eetstalletjes bij watervallen, een ideale plek voor de lunch dus. Vele Thai beginnen hun picknick. 

Via een goed gemarkeerde weg kun je echter ook het natuurreservaat in. Behalve de bronnen van de waterval en en aantal tempelhuisjes kun je ook naar de Badan Cave lopen. (Bereik je in ongeveer een uur wanneer je stevig doorloopt.) Neem wel een zaklamp mee, anders kun je de grot niet in (weet ik uit ervaring...)! Het natuurreservaat is erg mooi, niet echt veel dieren, maar des te meer verschillende planten die tegen de bergen aan glooien.

Allied War Cemetery

Op weg terug naar Bangkok nog een stop gemaakt bij de Allied War Cemetery in Kanchanaburi. Hier bevinden zich de graven van zo'n 7000 POW, met name uit Maleisië, Nederland (Indonesië) en Engeland. De begraafplaats is goed onderhouden, tussen de duizenden kleine zwarte steentjes staan vele plantjes en bloemetjes en het gras is kort gemaaid.

In principe liggen de registerboeken onder de toegangspoort, in een klein kastje aan de linker kant. Na vijven worden de boeken echter opgeborgen. Iedere nationaliteit heeft zijn eigen boek(en), namen staan vervolgens op alfabet, gevolgd door een 3-letter/cijfer code (bv 7D2): de plaats waar het graf zich bevindt. (Voor vragen: de beheerder van de begraafplaats heeft een huisje links achter. Deze is echter niet 24 uur per dag aanwezig.)

Rond een uur of acht 's avonds bereikten we Bangkok, eindbestemming van de trein.

mail 6 juli
(o.a. Kanchanaburi, Chieng Rai)